Yürekten Kaleme

Kışın Ardı Bahardı

2012-02-06T21:17:00.002+02:00

Pırıl pırıl güneşli bir hafta sonu elbetteki evde geçmezdi ve geçmedi de ve kendimi doğruca sahile attım ve bu güzellerle birlikte keyif yaptık.

Onlar denizde lezzetle yosunlarını yerlerken ben de kış günlerimin vazgeçilmezi olan nefis bir salep eşliğinde onları seyre daldım.

Bazen birlikte dans edercesine uyum içinde hareket ettiler.

Bazen karabataklarla yarıştılar.

Onlar suda öyle asil ilerliyorlar ki onları seyrederken

başka hiçbir şey düşünemiyorsunuz.

Hareketleriyle, duruşlarıyla insanı kendilerine hayran bırakıyorlar.

Güzellik, zarafet, uyum... Onlar çok mu çok güzel...

Ve onlarla bir gün geçirmek de çok güzel...

Güzellerimle vakit geçirdikten sonra bana en yakın yerlerden biri olan

Beykoz korusunda günün geri kalanını geçirdim.

Gökyüzünün mavisine ulaşmak için çaba harcayan selvi boylu ağaçlar...

Yaşamın renklerini barındıran bitkiler, çiçekler...

Ve masum bakışlarıyla bizim sadık arkadaşlarımız olan canlılar...

Etrafımızda sayılamayacak kadar güzellik var ve her biri bize

hayatın ne kadar değerli olduğunu anlatıyor.

Hayatınızın her anını mutluluk güneş gibi ısıtsın ve

sevgi nefes nefes doldursun.

Herkese mutlu bir hafta diliyorum.

Doyulur mu Candaki Bu Cana

2012-02-02T17:42:00.000+02:00

Resim: Federico de Madrazo y Kuntz

Özlemler biriktiriyorum sana

Her saniye devleşen sevgimle

Dur durak bilmeden

Çoğalıyorsun vücudu şehrimde

Eksik tüm parçalarım

Kırık dökük tüm yanlarım

Tamamlanıyor seninle

Sabahın çiğ tanelerine benziyorsun

Usulca işliyorsun yürek topraklarıma

Ve kapılarım

O açılmaz dediğim tüm kapılarım

Ardına dek açılıyor sevginle

Kırkikindi yağmurları gibi

Sırılsıklam ıslatıyorsun varlığınla

Gözlerimi açtığımda

Seni buluyorum

Kapattığımda yine sensin karşımda

Ellerim oluyorsun çoğu zaman

Bedenim oluyorsun

Çağlayıp taşıyorsun varlığımdan

Gözlerim oluyorsun

Düştüğümde karanlığa

Sabrım oluyorsun

Acılara karıştığımda

Baharım oluyorsun

Buram buram karışıyorsun ruhuma

Can oluyorsun

Kan oluyorsun

Benden öte bir ben olup

Sahip oluyorsun bana

Ey canıma can bildiğim yar

Söyle

Bu yürek doyar mı sana…

Hamiyet Akan
02.10.2009

Unutmadık Seni Barış Abi

2012-02-01T21:38:00.000+02:00

"Adam olacak çocuk" dedin, anılarımıza girdin.

Notalarını yüreklerimize işledin.

Kendini 7'den 77'ye herkese sevdirdin.

13 yıl oldu, ama bil ki;

Unutulmadın, unutulmayacaksın.

Yetiş

2012-01-29T15:15:00.001+02:00

Sorma sevgili!

Aram bozuk bugünlerde zamanla.

Akrebe de kızgınım yelkovana da,

Dönüp dolaşıp hasreti çalıyor.

Vuslata beş var diyor,

Kandırıyor beni çocukça.

Sorma…

Saatlerde hep bir telaş bir telaş.

Hiç bilmiyorum, nereye koşar!

Yetişmek için arşınlıyorum

Yıl denen sokakları,

Ömür denen şehirleri.

Ama zamanın cebi

Delinmiş gibi.

Yetiş!

Dökülüyor ömür şehrinin gülleri.

Hamiyet Akan

Yine Beyazları Giyindi İstanbul

2012-01-28T11:51:00.000+02:00

Beyazları giyinip yüreğimi çalarsın

Nazarımla eriyip aklımı alırsın

Ey İstanbul

Sen yedi cihanın baş tacısın

H. Akan

İstanbul yine beyaza büründü ama sanırım aşağıdaki videodaki kadar hiç beyaz olmamıştı. İşte 1929 kışı ve İstanbul...

Panorama 1453

2012-01-26T10:51:00.002+02:00

Burası kuşatmanın en zor geçtiği Edirnekapı ve Topkapı surları, burası binlerce askerin tekbir seslerinin yankılandığı ve koca bir tarihin yazıldığı yer, burası fethe açılan kapı…

Sizleri bugün Panorama 1453 müzesine götürmek istiyorum. “Panorama 1453 Müzesi” 2009 yılında İstanbul belediyesi tarafından hayata geçirildi.

Buraya girdiğinizde top sesleri, mehter marşları sizi o çetin savaşın olduğu zamana alıp götürüyor ve siz bu güzelim şehrin fethine oracıkta yeniden şahit oluyorsunuz.

Müzenin kalbine ulaşmadan önce sizi koridorlardaki savaşı anlatan resimler, yazılar ve belgeseller karşılıyor.

İşte onlardan birinden alıntı: "Savaş naraları, top sesleri, kılıç şakırtıları, tekbirler, gülbanklar birbirine karışıyordu. Hiç durmadan çalan mehter askeri coşturuyordu. Şehirdeki bütün kiliselerin çanları çalıyordu. Bir tarafta mehter, bir tarafta çanlar... Yer gök inliyordu. Padişah, gelişmeleri at üstünde takip ediyor, surların dibine sokuluyor, ordusunu sevk ve idare ediyordu... İstanbul bir anda "şehir düştü, şehir düştü" feryatlarıyla çalkalandı... 21 yaşındaki hükümdar atından inerek şükür secdesine kapandı."

Panorama’nın kalbindeki resim, 38 metre çaplı bir yarım küre üzerine yapılmış. Yarım kürenin iç yüzeyini kaplayan resim, 2350 m2 olup, resimle ziyaretçi platformu arasındaki 650 m2'lik 3 boyutlu objeler platformuyla birlikte, toplam 3000 m2'lik dev bir büyüklüğe ulaşmakta ve ziyaretçiyi her yönden kuşatmakta. Resmin yapımına 2005 yılında başlanmış 2008 yılında tamamlanmış. Yapım aşamasında 8 sanatçı görev almış ve resimde 10.000 figür çizimi yapılmış.

Tarihine sahip çıkmayanın geleceği olamaz. Lütfen çocuklarımıza tarihimizi anlatalım ve onlara bu ruhu aşılayalım. Bizim sahip çıkmadığımız her değer başkaları tarafından sahiplenilecek ve ellerimizden kayıp gidecektir.

Sevgi ve muhabbetle kalınız.

Hamiyet Akan

Hoşgeldinim

2012-01-05T18:53:00.000+02:00

Gözlerimin karanlıktan kaçıp sığındığı

Sabahımsın, pırıl pırıl aydınlığımsın.

Yüreğimin ürkekçe kanat çırptığı

Ufkumsun, özgürlüğümsün.

Soğuktan titreyen bedenimde

Libasımsın, sarıp sarmalayan.

Mühürlü dudaklarımdan çıkan

Sesimsin, dünyaya haykıran.

Kayıp aksimi bulup yansıtan

Aynamsın, benliğimin özünde.

Ey sevdiğim!

Sen her günümde, her gecemde

Her aldığım nefeste, hoşgeldinimsin.

Hamiyet Akan

Olsun

2011-12-31T00:51:00.000+02:00

Karanlığı tutacak eller olsun,

Tutup fırlatacak uzaklara...

Doğruluğa uzanan eller olsun,

Uzanıp bırakmayacak yabanlığa...

Yardıma açılan eller olsun,

Açılıp kapanmayacak insanlığa...

Kardeşliği kucaklayan eller olsun,
Kucaklayıp aktarsın yarınlara...

Helale çalışan eller olsun,

Çalışıp kafa tutsun harama...

Göz yaşını silen eller olsun,
Silip dağıtacak kederi biranda...

Sevgiyi saran eller olsun,
Sarıp terk etmeyecek yalnızlığa..

Olsun...Olsun...

Bu yıl ve tüm yıllar

Doğrunun, güzelin, umudun, sevginin, kardeşliğin yılı olsun.

HERKESE MUTLU YILLAR DİLİYORUM.

Sevgi ve muhabbetlerimle...

Hamiyet Akan

Yüreğimin Kayıkları

2011-11-23T12:30:00.000+02:00

Bir şiir gibi bekledim seni

Hece hece

Cümle cümle

Bekledim

Gözyaşımın ıssız sessizliğinde

Damla damla

Yokluklarda

Bir kandilin titrekliğinde

Alev alev

Yangınlarda

Ağdaki bir balığın çaresizliğinde

Bitmeyen çırpınışlarda

Bekledim seni

Viran olan bir şehrin kimsesizliğinde

Sokak sokak

Yorgun

Durgun

Sürüklenen adımlarda

Bekledim

Güneşine hasret kalan toprak gibi

Gecelerin zemherisinde

Tenimde istemediğim

Bir türlü kabullenemediğim

Bir ürpertiyle

Bekledim

Dallarım çiçeksiz

Tuvalim renksiz

Gökkuşağına hasret gözlerle

Bekledim

Fark edilmeyi bekleyen

Yol kenarında bitmiş

Bir günebakan gibi

Bekledim

Hep bekledim

Ve geldin

Bir mahkûmu

Kavuşturdun aydınlığa

Şimdi

Süzülüyorsun içime

Ta derinlerime

Benim bile bilmediğim köşelerime

Tamamlanıyor yarım kalan şiirler

Cümleler öznesiz değil

Sayfalar bükmüyor boynunu

Kimsesiz değil kelimeler

Bak

Kül rengini terk etti akşamlar

Üşümüyor artık

Zemheri ayazını yemiş bedenim

Gün gün

Diriliyor

Serpiliyor

Gülüşlere karışıyor günler

Şen kahkahalara eşlik ediyor

Penceremdeki güvercinler

Şimdi

Son buluyor

Bedenimin içten içe intiharı

Bir bir siliniyor hayal kırıklıkları

Ve kırıp atıyorum

Sebil bir yalnızlığın son halkasını

Ey sevgili

Çıkartma yaptım sana doğru

İndirdim yüreğimin kayıklarını aştım ruhunu

Hamiyet Akan
17.10.2009

Herkes Aynı Ölmüyor

2011-11-19T15:56:00.000+02:00

yüreği avutmak kolaymış öyle diyor

geceyle gündüzün farkını bilmeyenler

yanan bir volkana

bir avuç avuntu serpmek

gözlerinin buğusuna düşenleri

derinlere çok derinlere gizlemek

viran olmuş şehrin yıkıntıları
arasından sızan tek bir ışığa
hayat deyip sarılmak

kafa tutmak küf tutan saatlere

boşa düşen takvimlere

ciğerlerine dolan her nefeste

mevsimsiz yetişen bir meyvenin

burukluğunu taşımak

çoğalan kalabalıkta tenhalaşmak

her günün sabahında

her gecenin sonunda

sanık sandalyesine çıkmak

yargılamak kendini

asmak nedensiz sebepsiz

sonra gömmek sessizce kefensiz

aynı ölmüyor işte herkes

ve yetmiyor avuntu dedikleri

Hamiyet Akan

Fırtınam

2011-11-13T09:18:00.000+02:00

akrep yelkovanı gün sabahı

benimse keşkelerimi dualar kovalıyor

uzanıyor eller semaya

her gün ağarışında

elime geçense bir avuç boşluk

ve bir deli fırtına

bak yine hazırlamışım kendime

bir çilingir sofrası

sermişim üzerine beklenen yarınları

kadehimde hasret şarabı

ardı ardına yudumluyorum

biraz burukta olsa tadı

ve her gece

sevdamın nöbetindeyim

şafak kaç bilmeden

kar, kış, boran demeden

gözlerinin ışığında nöbetteyim

ey sevgili

ben yurdumda sevdayı yemin bildim

Hamiyet Akan

Aşk

2011-11-07T22:20:00.009+02:00

Ey aşk...

Dalından koparılmış bir çiçeğin,

Dökülen yapraklarının kırılganlığıyla

Seslendim sana.

Ve sen yüreğime dokunduğunda,

Kozasında saklı kalan mutluluk kanatlandı.

Uçuşunu izledim.

Sanki ilk defa adım atan bir bebeği izler gibi.

Ey aşk…

Nasıl ki sen geldin.

Nasıl ki, hücrelerime nüfuz ettin.

Bil ki;

Artık kelebeklerin ömrü bir gün değil.

Ey aşk…

Begonvillerin rengine karıştığında dünya,

Ya da,
Martılar raks ettiğinde bir simit parçasıyla.

Yeniden doğuş kutlanacak her dalga beyazlığında.

Ve bunu sadece biz bileceğiz
Tüm karanlıkların inadına...

Hamiyet Akan

Asırlık Güzellikler

2011-09-22T13:01:00.000+03:00

Güzelim renkler birde el emeği göz nuru ile harmanlanırca meydana gelen güzelliklerin seyrine doyulmuyor.

İşte buyrun o güzelliklerden bazıları...
Yer: Sultanahmet "Asırlık Tatlar ve Sanatlar Sokağı"

Renklerin Büyüsü

2011-07-30T10:37:00.001+03:00

Çiçeklere bakınca dünyanın kiri, kargaşası, kavgaları bir kenarda kalıveriyor çünkü öyle bir dünya ki renkleriyle başımızı döndürüyor. Belkide hayatlarımıza sokamadığımız, yaşamak isteyipte yaşayamadığımız saf, doğal ve rengarenk hayatları onlarda bulduğumuz içindir onlara baktığımızda böylesine mutlu olmamız.

Bugün sizlere bahçemden bir demet çiçek getirdim. Dilerim hafta sonunuz bu çiçekler kadar rengarenk ve güzel geçsin. Mutlu hafta sonları...

Unutulmayan

2011-06-18T14:55:00.000+03:00

Resim: Mıgırdıc Givanian

Gece, karanlığın efendisi.
Sessizlik, onun kölesi.
Ve gözlerin,
Karanlıkların içinde aydınlığın simgesi.
Ne yana dönsem,
Karşıma dikiliveren bir serseri.
Sanki benden öte, benliğimin sahibi.
Gözlerin, bir nakışın narin ellerde işlenişi,
Renk cümbüşlerinin kendinden geçişi.
Gözlerin…
Araf’ta bırakıyor, mecalsiz düşleri.
Ardı ardına içiriyor,
Sonsuzluğun sarhoş eden meyini.
Ey gönül perdemi yırtıp atan sevgili!
Dolaşsamda yedi düveli,
Kucaklasamda mahşeri,
Unutmayacağım
Huzur veren o gözleri…

Hamiyet Akan

Aşkadır Sürgünlüğüm

2011-06-12T18:55:00.001+03:00

benliğim sen olup taştıkça

(b)aşkadır sürgünlüğüm...

koca kumsalda

küçük bir kum tanesiydim

denizim sen ol diye

sonsuza kenetlendim

ama maviliklerde değil

uçurumlarda yittim

şimdi bir boşluk var

tam sol yanımda

doldurmaya çalıştıkça açılan

kapattım derken kanayan

kaçtıkça parçalayan

yaklaştıkça yakan

uçsuz bucaksız bir boşluk

adı sen

başka söze ne hacet

Hamiyet Akan

Yarına Edilmiş Tek Yemin

2011-01-22T21:56:00.000+02:00

Bu sabah

Bırakıyorum düşlerimi bir gül ağacına

Katıyorum yüreğimi

İsimsiz martının çığlıklarına

Ve yine dokunuyorum

Senli cümlelerle sana

Sen her duamın peşindeki amin

Sen yarına edilmiş ey tek yemin

Görüyor musun

Ömrümüz savruluyor rüzgârın kollarında

Her geçen günümüz bir diğerinden daha yaşlı

Gözlerimizdeki renkler soluklaşıyor

Düşen yapraklarımız fazlalaşıyor her gün ağarışında

Elimde yazan kalemin mürekkebi tükeniyor

Günler tükeniyor

Saatler tükeniyor

Ömrümüz tükeniyor

Gözlerim hep maviliklerde ama yorgun

Yürek inançlı ama suskun

Dillenemeyen bir bebek misaliyim

Duyulmayan sesimin esiri olmuşum

Aynı hızla çarpan bir şey var içimde

Adına sen demişim

Sen dedikçe benliğimi bilmişim

Sen dedikçe Yaradan'a yeniden iman etmişim

Sen her duamın peşindeki amin

Sen yarına edilmiş ey tek yemin

Artık ya yeşersin bahçemdeki güllerin

Ya da çek ipini

Kıyameti kopsun senli cümlelerin

Hamiyet Akan

127 Saat

2011-01-15T08:08:00.000+02:00

Hayat, insana neler yaşatacağı belli olmayan bir muammadan ibaret ve kader çizgisi değişmeyen tek gerçek.

Sizlere bugün bir filmden bahsetmek istiyorum daha doğrusu gerçek bir hayat hikâyesinden… Seyrederken hem kanınızın donduğunu, hem de yaşama sımsıkı sarılma arzusunu hissedeceksiniz.

“127 saat” Yönetmeni Danny Boyle, filmin başrol oyuncusu James Franco. Yönetmenin daha önceki “Milyoner” adlı filmi de Oscar ödülü almıştı. Şimdi bu filmle yine tüm ödüllerin sahibi olacak gibi.

Dağcı Aron Ralston'un başından geçenlerin gerçek hikâyesi...

Özgürlüğü seven genç bir adamın çaresizliğine, yaşama savaşına ve kendi ile hesaplaşmasına şahit olacaksınız. Ve kader olgusunu bir kez daha anlayacaksınız.

Bir taş senelerce bir tek insanın gelmesini bekler mi? Evet bekler ve o taşın beklediği kişide Aron Ralston’dur.

Kanyonda bir taşın kolunun üzerine düşmesi sonucu 127 saat orada kalan ve bu süre içinde yaşama savaşı veren Aron’un kurtulmak için son çaresi kolunu kesmektir. Şuan Aron tek koluyla yine dağlarda, yine özgürlük peşinde ama tek bir farkla; gittiği her yeri haber veriyor.

Sus Sakın Söyleme

2011-01-08T16:04:00.001+02:00

Sus!...
Sakın söyleme...
Dudaklarından düşmesin o iki kelime.
Olurda bir gün söylersen,
Feda edeyim her şeyi seninle…

Ama şimdi sus!...
Birbirimizi arayalım,
Dudaklarımızdaki mühürde.
İster muamma ol, ister bilmece.
Nasıl olsa biliyoruz gerçekleri ikimizde…

Şimdi sen bir ilkbahar sabahı ol,
Bahar kokularıyla doğ yüreğime.
Ben çiçek çiçek açayım mevsimlerimize.
Sevdamızda ne bir şüphe olsun,
Ne de bir grilik sevgimizde…

Sus!...
Sakın söyleme...
Dudaklarında yine aynı kıvrımlar oluşsun.
Deniz mehtap yakamoz misali,
Dinleyeyim susuşlarını sessizce.
Gözlerinde binlerce yıldız parıldasın.
Hafif bir meltem deysin saçlarımın her teline.
Sen şah damarım kadar yakın ol benliğime,
Ben vuslat diye içeyim hasreti günlerce…

Sus!...
Sakın söyleme...
Bırak hayat alıp götürsün ikimizi,
Bilmediğimiz engin denizlerin gizine.
Ayak basmadığımız sahillere.
Saf ve temiz olsun kıyıya vuran her dalgamız.
Gel-gitleri olmadan yaşansın sevdamız.
Ben meraklanayım,
Okurken elime aldığım kitap gibi;
Sen çevir bir bir sayfalarımı.
Bir sarhoşluk içinde geçsin zaman;
Hep beklemede, hep nöbetlerde…

Sus!..
Bilirsin öz tükenmez susmakla.
Ruh bölünmez, ayrı diyarların koynunda uyumakla.
Yürek anlatır yine, dudaklara mühür vurulsa da.
Boş ver be gülüm!..
Biz susalım,
Böylesine konuşan varken bu zamanda…

Hamiyet Akan
14.03.2008

Surname 2010

2011-01-02T04:08:00.000+02:00

“Çok küçüktüm. Daha doğru düzgün yürüyemiyor muydum ne... İzmir’de tam Üçyol’a bir meydan kurulurdu. Meydanın ortasında da koca bir çadır. İçinde türlü hünerler, gösteriler... Ben ağzı açık seyreder, gıpta ile, kıskançlık ile düşler kurardım içinden o çadırın geçtiği.

Çok küçüktüm. Son yazlık sinemalara ağabeyimle, ablamla kaçar, gizliden çiğdem çitleyerek filmler seyrederdik. Yaşar Usta’ları, Ferit’leri, Güdük Necmi’leri, Şekerpare’yi, Vecihi’yi... Gülerdim. Ama nasıl çok gülerdim. Oradaki herkes gülerdi. Görseniz, sanki birbirini hep çok sevmiş insanlardı tahta sandalyelerde yan yana oturup kahkahalar atan.

Çok küçüktüm. Yolun köşesinde bir boyacı çocuk; sandukası devrilmiş, boyaları dağılmış, çökmüş olduğu yere ağlardı. Herkes koşardı boyacının yanına, elbirliği ile dağılan eşyalarını toplar, çocuğa da üç beş kuruş verip sırtını sıvazlardı. Sonra hep beraber silinirdi dağılmış boyanın yerde yarattığı iz. İsmini bilmediğimiz sübyana, omuz omuza sahip çıkardık biz.

Çok küçüktüm. Güzelbahçe’de, evlerin ortasında koca bir masa. Masanın üstünde herkesin evinden getirdiği yemekler. Bir yandan şarkılar söylenir, bir yandan sohbetler edilirdi. Birinin derdi varsa, gözyaşı herkesin içinden geçer, toprağı öyle delerdi. Komşusu açken, tok yatan olmazdı. Herkesin yüzü gülmeden, kimse gidip uyumazdı.

Büyüdüm bir ara. İstanbul’a gelmek icap etti.

İstanbul, büyüklüğüme denk geldi. Kayboldum. Yalnızdım. Anlamadım. Kalabalıktı. Görmüyordu kimse kimseyi. Sanki İstiklal, bir ruhlar resm-i geçidiydi. Sevmedim şehri! Sandım ki, kabahat İstanbul’un... Hâlbuki büyümüştüm...

Bu oyun, bir özür. Bir hatırlama. Bir barışma vesilesi… İstanbul’la... Birbirimizle...
Yüreğimizde bir boşluk. Boşluğun içinde koca bir şenlik. Şenliğin içinde ortak gördüğümüz bir düş.
Özlediğimiz her şey! Bir arada durmak. Yan yana, fark olmaksızın.
Çevrenize bakın. Yanınızdakine, yörenizdekine.
Çekin tutun kolunu. Bırakmayın.
Sarılın. Benden söylemesi.
Sımsıkı sarılın.

Ortak aklın, ortak emeğin ürünü... Bir ekip ve emek oyunu. Beğendiğiniz her şey, ekibin başarısıdır. Beğenmediklerinizse benim kabahatim.
Düş sizin, gerçek sizin.
Şenliğinizi başlatın.
Düşmemek için...
Birbirinize sahip çıkın...”
Böyle diyor; “Surname 2010”un yönetmeni…

Birkaç hafta önce izledim “Surname 2010” adlı oyunu. Koltuğa oturup da oyun sahnelenmeye başladığında masalsı bir dünyanın içinde yolculuğa çıktım. İçimdeki çocukla birlikte aldı götürdü beni geçmişe, görmediğim şenliklerin içine...

Sevdim oyunu. Oyunun başarısı kadar eski İstanbul’a olan özlemimde oyunu severek seyretmeme neden oldu. İnsanına, doğasına, şenliklerine, sevdalarına her şeyine büyük bir özlem içindeyim. Eski İstanbul'u görebilmek isterdim. Toza dumana karışmayan sokaklarında dolaşıp ciğerlerime havasını teneffüs etmek isterdim. Aşığım şu yedi tepeli şehre ve İstanbul’u İstanbul olmaktan çıkarıp bu hale getirenlere kızgınlığımsa aşikârdır elbette.

Oyuna gelecek olursak; İBB Şehir Tiyatrolarında gösterime giren“Surname 2010”, temaşa sanatının ustalarının anıldığı ve İstanbul insanının sosyal hayat içindeki durumunu gözler önüne seren çoşkulu ve başarılı bir oyun.

Konusu; “Kocasının ölümünün ardından açtığı sahafında, özel bir nedenle geceyi bekleyen Sühendan Hanım, kocasına ait hiç görmediği notlarla karşılaşır. Bu notlar, kocasının kendisi için düşündüğü “sözde şenliğe” dair fikirleri içermektedir. Yazılanları şaşkınlıkla okumaya başlayan Sühendan Hanım; kendisini bir düşün içinde, geçmiş ile bugünün İstanbul’u arasında gerçekleşen bir şenliğin tam ortasında bulur.”

Eski şenlikleri merak edenler ve kuklalardan hoşlananlar için şiddetle tavsiye edeceğim bir oyun. Oyun içerisinde bazen 7 kişinin hareket ettirdiği dev kuklalar yer almakta. Ailenizle birlikte rahatça ve keyif içinde izleyebileceğiniz bir oyun olduğunu söylemeliyim.

Bu vesile ile bizleri geçmişe tatlı bir yolculuk yaptıran “Surname 2010”da emeği geçen herkese teşekkür ederim.

Son olarak Sûrnâme nedir diyenler için küçük birde açıklamayı ekleyerek, herkesin hayatının büyük bir şenlik yerine dönüşmesini diliyorum.

“III. Murad’ın oğlu Şehzade Mehmed’in sünneti münasebetiyle 1582 yılında
İstanbul’da büyük bir şenlik düzenlenir. Bu şenlik Sûrnâme adı verilen yeni bir edebi türün ortaya çıkmasına neden olur. Sûrnâmeler, düğün, ziyâfet, şenlik gibi şeyleri tasviri için yazılan manzum ve mensur yazılardır. 16. yüzyıldan sonra biçimlenip gelişmiştir. Sûrnâmeler, yazıldıkları dönemin toplumsal yaşamına ilişkin bilgiler vermeleri nedeniyle tarihsel bakımdan da önemlidir.“

Hamiyet Akan

Yeni Hayat

2010-12-18T04:35:00.001+02:00

Yeni bir hayat

İniyor umut dağlarının

Dik yamaçlarından

Kül rengi akşamların

Sabahsız yarınlarına

Kâh emekleyerek kâh koşarak

Heybesinde çiçekler

Çiçekler renklere renkler güneşe yakın

Yaklaşıyor bekleyene

Bekleyen hayat sofrasında

Sofra son ana dek ortada

Öyleyse bandırmak gerek

Sabır ekmeğini belirsiz yarınlara

Hamiyet Akan

Not: Sevgili arkadaşlar, bazı nedenlerden dolayı sizlerden bir süredir uzaktayım. Sizleri merak içinde bıraktığım için kusuruma bakmayın. Yokluğumda beni yok saymayıp yorum ve ziyaretlerinizi eksik etmemişsiniz, canı gönülden teşekkür ederim. Bundan sonra blogumla pek fazla ilgilenemeyecek olsamda mutlaka sayfam ara ara yenilenecektir.

Şimdiden hepinizin yeni yılını kutluyorum. Dilerim eskiyen sadece yıllar olsun ama siz her yıl yeniden tazelenin. Tüm güzelliklerin sizinle olması dileğiyle... Sevgi ve muhabbetlerimle...

Yağmur

2010-10-15T11:17:00.000+03:00

korkutmasın seni

ne yağmur ne de boran

yıldırmasın seni
etraftaki çamur yığınları
sen yürü çocuk
ama dosdoğru yürü
yılmadan yürü
yorulmadan yürü
düştün mü
kalk tekrar yürü
ve yeter ki iste
değiştirirsin

bu bozuk düzeni

bataklık da olsa dünya

silip atarsın tüm kirleri
H. Akan

Sonbahar yağmurları alabildiğine yağıyor, rüzgâr nefesi kesilene dek uğulduyor ve ben hapşırıklarımla ona eşlik ediyorum. Evet, yılın ilk soğuklarıyla birlikte bende soğuğu almış durumdayım. Son birkaç gündür üzerimdeki kırıklık, ateş derken dünü yatak yorganla samimi bir halde geçirdim.

Yağan yağmur gece saat 01:00 sularında oldukça yoğunlaştı. Hani kovayla boşalıyor sanki derler ya, işte bu seferki kovayla değil sanki kazanla boşalıyordu göklerden. Penceremden yağmuru seyrettim. Çok sürmedi, ana cadde yağan yağmura teslim olarak sular altında kaldı. Birde belediyenin başlattığı cadde düzenlemelerine yağan yağmurda eklenince yağmurun akıntısı çamur akıntısına dönüştü. Tüm kaldırımlar yeniden yapılandırılıyor. Biten yerlere baktım güzelde oluyor ama şu işi yazın yapmak dururken neden bu mevsimde…?

Yağmuru uzun bir müddet seyrettim. Bir süre sonra bedenimin halsizliğinden daha fazla pencere önünde duramayıp yatağıma uzandım. Hâlâ kulağım yağan yağmurdaydı; çatıya düştükçe oluşturduğu ses karanlığın sessizliğiyle harmanlanınca ortaya müthiş bir dans çıkıyordu. Yağmur ve gecenin dansı; hırçın ve ihtiraslı…

Yağmuru seviyorum ama böyle aşırı yağdığı zaman aklıma dışarıda kalan evsizler, evini su basan insanlar geliyor ve büsbütün sevgim dağılıveriyor. Bizler sıcacık evlerimizde çayımızı, kahvemizi yudumlarken onlar ya başlarını sokacak bir yer arıyor, ya da başlarını soktukları evlerini yağan yağmurdan korumaya çalışıyor. Kış demek, bir evsiz için ölüm demek.

Geçenlerde Siyami Ersek hastanesine gittim. İşlerimi halledip çıktığımda, bir büfenin kenarında birine takıldı gözlerim. Buz gibi havada üzerinde bir tek pantolonu olan, her yanı tozdan simsiyah olmuş ve büfenin verdiği ekmekle karnını doyurmaya çalışan bir evsiz. Ve onu görmemek için çaba harcayan onlarca insan! Hâlbuki baksalar o gözlere neler söylüyordu; nasılda masum, nasılda ilgiye açtı. Ama kimse görmedi. Görmek istemedi. Acaba hiç düşünmüyorlar mıydı; ya bir gün bizde bu durumlara düşersek diye. Her çıkışın birde düşüşü vardır; kimse bunu unutmamalı. Yarın ne olacağımızı, ne hallere düşeceğimizi bilemeyiz ama bilmeliyiz ki bugün yapılan en küçük iyilik, tıpkı yapılan en küçük kötülük gibi karşılıksız kalmayacaktır.

Gece bitti ama dans bitmedi; şimdide gündüzle dans ediyor yağmur. Dilerim yağan yağmur birilerinin canını yakmamıştır. Dilerim bereket olsun, huzur olsun, mis gibi toprak kokusunu getirsin; acısız, gözyaşsız...

Şimdi Biz, Neyiz?

2010-10-13T07:51:00.001+03:00

Resim: Robert Lewis Reid

Şimdi biz;
Mazgallardan düşen damlacıkların,
Oluşturduğu su birikintisi.
Yalnız sokakların izbe köşeleri.
Sonbahar akşamında düşen,
Hazan yapraklarıyız.

Şimdi biz;
Yüreğimizi yakan bir parçanın meczubu.
Kutsal toprakların vazgeçilmez mabudu.
Ellerine kelepçeler vurulan,
Garip bir kader mahkûmuyuz.

Şimdi biz;
Zemheri soğuğuna mesken kalan evin,
Soğuktan titreyen duvarları.
Dumanı tütmeyen bacası,
Yalnızlığına ortak ettiği,
Buğulu camlarıyız.

Şimdi biz;
Güneşi doğmayan karlı dağların,
Buz tutan tepeleri.
Açmadan solan çiçekleri.
Kibritsiz ateş yakmaya çalışan,
Malzemesi eksik dağcılarıyız.

Şimdi biz;
Tarih kokan yazıtların,
Asırlara değen büyüsü.
Hiç bulunmayacak gömü.
Günyüzü görmeyen,
Teneşir kokan ölüleriyiz.

Şimdi biz;
İlmek ilmek işlenen bir halının
Düzensiz desenleri.
Eğrilmeden bırakılan,
Çıkrıkta boyası akmış ipleriyiz.

Şimdi biz;
Hoyrat dalgaların içindeki geminin,
Rotasını kaybetmiş dümeni.
Güvertesinden sallanan mendilin,
Boynu bükük son vedasıyız.

Şimdi biz;
...
Sen söyle, neyiz?

Hamiyet Akan

09.12.2007

Mühlet

2010-10-11T10:16:00.001+03:00

Resim: Martin Johnson Heade

Baharın ardından,

Zelzeleydi yaşanan.

Göz gözü görmüyorsa,

Bil ki; hâlâ

Her yer toz duman.

Enkaz kalkana kadar,

Uzak dur varlığımdan.

Hamiyet Akan

Reçetemsi Kimlikler Dünyası

2010-10-10T10:23:00.000+03:00

Resim:William Fraser Garden

Burası reçetemsi kimlikler dünyası

Acıdan başka bir şey değil

Deva diye sana sundukları

Bilmezsin

Sadece sessizce izlersin

Otopsi masasında parçalanışını

Nasılda acımadan doğrarlar her bir yanını

Kalkıp dur diyemezsin

Gücünün yetmediği bir iklimde

Parmaklarına dolanan sessizliğin kölesisin

Bak, bak ve seyret

Nasıl bitirildiğini

Hâlbuki sen gündüze gebeydin

Renk cümbüşleriyle raks edecektin

Olmadı doğuramadın

İzin vermediler

Rahminden çekip aldılar

Sen yağmurlara karıştın

Onlar devam ettiler

Doğradılar bin parçaya

Bak, bak ve gör

Aç gözlerini

Etrafa saçılan senin hücrelerin

Yeter artık

Toparla(n)malısın

Yakılıp karışmadan

Sonsuzluğa küllerin

Hamiyet Akan

Tesadüf

2010-10-09T00:17:00.000+03:00

Yeni filmleri bir kenara bıraktım, eski filmlere yolculuğa çıktım. Ne kadar arşivde ve tv’de eski yıllara ait film varsa tek tek izlemeye başladım. Geçenlerde izlediğim filmin adı; "Tesadüf" 2002 yılında Türkiye’de gösterime giren film romantik, komedi tarzında. Filmi izlerken düşündüm, gerçekten tesadüf diye bir şey var mı?

Filme gelecek olursak;
Bir noel gecesi karşılaşan iki kişi, bir çift eldiven ve ardından gelen bir aşk hikayesi...

Bir alışveriş dükkanına giren Jonathan ve Sara aynı kaşmir eldiveni almak için uzanırlar. Eldivenlerin kimin olacağı konusunda bir yerde oturup konuşmaya karar verirler. Konuştukça birbirlerinden etkilendiklerini fark ederler. Jonathan Sara’ya görüşme teklifinde bulunur, fakat Sara bu duruma sıcak bakmaz. Yine de ısrarlarına dayanamayarak bir kâğıda telefon numarasını yazar ama bir rüzgar tam vereceği anda elinden uçurur. Bunun üzerine Sara bunda bir anlam gizli olduğunu düşünerek vazgeçer. Onun inandığı şey kaderdir ve kaderde varsa onlar mutlaka buluşacaklardır.

Sara eve geldiğinde paketlerini oturdukları restoranda unuttuğunu fark ederek geri döner. Döndüğünde Jonathan’nın ceketinin de orada kaldığını görür. Onu da alarak buz pistine gider. Kaderin onları orada birleştireceğine inanan Sara saatlerce bekler ve sonunda Jonathan gelir. Birlikte tüm geceyi buz pistinde eğlenerek geçirirler. Gecenin sonunda artık birbirlerine sırılsıklam aşıklardır. Telefon numarasını isteyen Jonathan’ın tüm ısrarlarına ve kendi içindeki aşka rağmen Sara’nın düşüncelerinde hiçbir değişiklik yoktur.

Ve bir plan yapar; Jonathan’a bir paranın üzerine numarasını yazmasını ister. Sonunda fikirlerinin değiştiğini sanan ve umutlu gözlerle Sara’ya bakan Jonathan’ın önünde Sara, numaraya bakmadan gider o parayla bir dergi satın alır. Kendi numarasını da en sevdiği kitabın kapağına yazarak onu da kitapçıya satar. Eğer bir gün birleşeceklerse bu para Sara’nın, kitapta Jonathan’ın eline geçecek ve buluşma gerçekleşecektir. Sonunda onca beklenti ve geçen zamana rağmen Sara’nın istediği gibi olur. Kitap Jonathan’ın eline geçer hem de bir başkasıyla evlenmek üzereyken… Kitapsa evlenmeyi düşündüğü kadının hediyesidir.

Sizce böyle bir buluşma, gerçek hayatta % kaçtır? Filmdeki son güzel… ama her son filmlerdeki gibi bitmeyebilir. Onun için vakit geç olmadan sevdiğinize sahip çıkın çünkü onu size getiren kader yine onu sizden alıp gidebilir. Belki de hiç haberiniz olmadan, geri dönüşü olmayan bir son gerçekleşebilir. O vakit ne ahlarınız fayda eder, ne de o yüreğinizde saklayıp büyüttüğünüz sevdanız. Vaktiniz varken sevdiğinizle geçen her anı size verilen en güzel hediye, yada Cahit Sıtkı gibi onu nimetten bilin, nimetten.
"Desem ki sen benim için,
Hava kadar lazım,
Ekmek kadar mübarek,
Su gibi aziz bir şeysin;
Nimettensin, nimettensin!"

Sevgi ve mutluluk dolu günlerin, gecelerin sizinle olması dileğiyle…
Hamiyet Akan

Taşa Can Vermek

2010-10-06T10:26:00.000+03:00

Sizleri taşların büyülü dünyasına daha önce Çakıl Taşları adındaki yazımla götürmüştüm. Şimdiyse yine çakıl taşlarına bir yolculuğa çıkıyoruz ama bu sefer tablolarda can bulan taşlara...

İçimde taşlara olan sevgim sonunda beni çakıl taşlarıyla resim kursuna sürükledi. Dün çakıl taşlarıyla resim kursumun ilk günü idi ve müthiş bir şekilde zevk aldığımı söylemeliyim. Bundaki en büyük etken elbetteki sevgili hocamız Fehim İbrahimhakkıoğlu oldu. Kendisi 1963 yılından beri bu işe gönül vermiş. Gerek yurtdışında, gerekse yurtiçinde birçok sergilere imza atmış. Her bir öğrencisiyle tek tek ilgilenen sevgili hocamız, aynı zamanda oldukça mütavazi, espirili ve içten kişiliği ile kendisini hemen sevdiriyor. Böyle bir ustadan ders almak benim için onur kaynağıdır.

İlk gün dersimiz çizim yaparak geçti. Hocamızın masanın üzerine koyduğu objeleri çizdik ama çizerken belki onlarca defa sildik çünkü Fehim hocam her yaptığımız hatayı kesinlikle görüyor :) Buradan hocama selamlarımı yolluyor ve diyorum ki gözlerinize sağlık hocam :) Siz hep görün, görün ki bizlerde sizin gördüğünüz güzellikleri görebilelim.

Çakıl taşlarıyla resim, ciddi anlamda sabır isteyen ama aynı zamanda insanı fevkalede rahatlatan bir sanat alanı. Taşların doğal renkleri ile tuvalde ışık-gölge derinlik vermek kolay bir şey değil ama hocamızın tablolarında bunları başarı ile gerçekleştirdiğini görüyoruz.

Aşağıdaki videodan eserlerini izleyebilirsiniz.
Herkese mutlu günler diliyorum.
Hamiyet Akan

Resimler: Fehim İbrahimhakkıoğlu

Üsküdar'a Giderken

2010-10-04T12:07:00.002+03:00

“Üsküdar’a gider iken aldı da bir yağmur
Katibimin setresi uzun eteği çamur
Katip uykudan uyanmış gözleri mahmur

Katip benim ben katibin el ne karışır
Katibime kolalı da gömlek ne güzel yaraşır”

Dün Üsküdar’da yağmur vardı ve aklıma hemen bu şarkı takıldı. Şarkıyı söylerken içimde eskiye sonsuz bir özlem duydum. Birden geçmişe ışınlanabilmeyi istedim; o eski İstanbul’a… Sokaklarında hanımefendilerin, beyefendilerin nezaket içinde yaşadıkları, sevdaların bir efsuna dönüştüğü, bir bakışın har gibi yaktığı, gülüşlerin bin ömre bedel olduğu, huzur dolu o güzelim İstanbul’a…

Hayalimde denizin üzerinde kayıklar düşledim. Kayıklarda rengarenk şemsiyeleri ile İstanbul Hanımefendileri. Ve deniz sanki bir çiçek bahçesi.

Ne diyor Özdemir Asaf :
"Ne günlermiş, ne günlermiş
Yıldızlar, mehtap, çamlar altında
Ne günlermiş, ne günlermiş
Gelip geçmiş!"

Ah gelip geçmiş o yıllar, bize de kalmış sadece hatıralar. Anlatılanları dinliyoruz, bazı kaynaklardan okuyoruz, fotoğraflarına bakıyoruz ve eski İstanbul'u çok özlüyoruz.

Üsküdar’da balık tutanları görünce aklıma çocukluğumda babamla balığa gidişlerim geldi. Kırmızı bir kayığımız vardı. Balığa gitmediğimiz günlerde bile gider kayığımızın içine otururdum. Saatlerce denizi seyreder, hayaller kurardım. Genelde hayallerim uzaklara gitmek olurdu. Babam bir halat yardımı ile motoru çalıştırdığı anda o motordan gelen pat pat sesleriyle sanki yüreğimin küt küt sesleri birbirine karışırdı :) Nasıl coşkuyla sevinç naraları atardım. Balığa çıktığımız zamanlarda babam ağ atarken ben de elimdeki misina ile balık tutardım. Çocuk şansımıdır nedir her seferinde 7-8 istavrit çekerdim :) Ağ çekmeye sabah erken gidilirdi ve genelde ben uyuyorum diye babam yalnız giderdi. Uyanır uyanmaz hemen denize bakardım kayıklar balığa çıkmış mı diye ve tabi ki hemen babamın odasına koşardım. Eğer gitmişse önce ağlar, ardından da koşardım iskeleye. Gelene dek beklerdim. Geldiğinde babama mutlaka kızardım; “ Hem söz veriyorsun, hem de beni bırakıp gidiyorsun. Ben sana çoook küstüm!” Dudaklar bükülür, surat asılır. Biraz naz, biraz kapris ve atlardım kayığa. O balıklar, ah o balıklar ne güzel bir mutluluktur. Bazen babam görmeden bazılarını salıverirdim denize. Eminim görse bir ton azar işitirdim :)

Arada bir hayal kurmak ve iyi anıları tazelemek insana mutluluk veriyor.

Anılar, geçmişe özlem ve bir İstanbul sabahından aktarabileceklerim şimdilik bunlar. Şimdi Zeki Müren'in sesinden Üsküdar'a Giderken'i dinleyelim ve kahvemizi yudumlayalım. Herkese mutlu haftalar dilerim.

Kolları Tutulmuyor Saatin

2010-10-02T11:24:00.001+03:00

Saatler ilerliyor

Bak işte yine gece

Gece

Her yer gece

İçimde çözülmeyen

Dağ gibi bir bilmece

Yoruldum ya Rab

Yoruldum

Görmüyorlar

Bilmiyorlar

Hâlbuki çok yoruldum

Dizlerimde derman kalmadı

Gözlerim yorgun

Ellerim yorgun

Ayaklarım gitmiyor

Yüreğimi hiç sorma

Köşe başında kalmış

Öylece bekliyor

Yağmurda ıslanan

Kediden farkı yok

Titriyor hiç durmadan

Kaybolduğundan beri

Güven denen şey

Kayıp bürosunu mesken tuttum

Belki bulurum diye

Kapısında yatıp kalkıyorum

Ama yok

Uzandığım her kapı

Yoklara açılıyor

Bazen nefret etmek istiyorum

Kızmak

Belkide sövmek alabildiğine

Ama olmuyor

Yakışmıyor yapamıyorum

Bak saat gecenin kaçı oldu

Yine uyuttum uykuları

Yüzüm ellerimin arasında

Gözlerim dalıp gitmiş boşluğa

Karanlık dehlizlerde

Düşüncelerim cirit atmakta

Peşim sıra yürüyor

Acılarım

Günahlarım

Yarım kalmışlıklarım

Ve hızla

Geçiyor zaman

Tik tak

Denedim

Kolları tutulmuyor saatin

Benimse kollarım bağlı

Söyle hayat

Bu mu adaletin

Hamiyet Akan

1001 İcat

2010-09-30T10:36:00.000+03:00

İstanbul’da iseniz ve son günlerde gezip göreceğiniz bir yer arıyorsanız ve aynı zamanda gezerken öğrenmeyi tercih edenlerdenseniz. Eh oldu olacak bütçeme de uygun olsun diyorsanız; o halde size beş kuruş ödemeden, bilgiye doyacağınız bir seçenek; “1001 İcat Sergisi” Bilim ve teknolojinin 1000 yıllık serüvenini izleyip, geçirdiği evrelere tanıklık ederken bilmediğiniz birçok bilginin olduğunu görecek ve şaşıracaksınız.

Alın yanınıza çocuğunuzu, sevgilinizi, eşinizi veya kimi isterseniz ve ayağınıza kadar gelen bu müthiş sergiyi gezin, gezdirin. Gezerken hem keşfedin, hem de eğlenin. Otomatik makineler, tıbbi mucizeler, astronomik gözlemler, ilham verici mimariler ve daha önce hiç incelemediğiniz tarihi bir dönemi keşfederken eminim ki sıkılmayacaksınız.

Daha önce Londra’da açılan ve şuan Sultanahmet Meydanındaki sergi 18 Ağustos tarihinde açıldı ve 5 Ekim’de son buluyor. 5 Ekim’den sonra Newyork’a gidecek olan bu sergiyi kaçırmamanızı tavsiye ederim. Sabah 10:00 ile gece 03:00 saatleri arasında gezebilirsiniz.

Ben ağustos ayı içerisinde gittim ve oldukça yoğun ilgi vardı. Kapıda oluşan kalabalıktan dolayı içeriye belli gruplar halinde alıyorlardı. İçerideki grup, girişte tanıtım filmini izleyip sergiyi gezmeye başladığında diğer grup içeriye giriyordu. Bu arada dışarıda beklerken lokum ikramı yapıldığını da belirtmezsem olmaz çünkü lokuma bayılırım :) Neyse daha fazla uzatmadan fotoğraflara geçeyim.

İncelenecek, keşfedilecek o kadar çok şey var ki, benim fotoğraflarla size sunduklarım sadece birkaçı.
Herkese mutlu günler diliyorum.
Hamiyet Akan

Ey Tabip

2010-09-28T19:03:00.004+03:00

ey tabip

bakma öyle bana

dinle bak

ne diyeceğim sana

benim mevzilerim var

içine saklanıp

asla korunamadığım

silahlarım var

namlusunu hep

yüreğime doğrultup

kendimi parçaladığım

cephanem sevgi

cephanem umut

cephanem aşk

olmuş ne yarar

benim hep kanayan

yaralarım var

şimdi diyelim

sardın yaralarımı

sanırsın ki kapanacak

sanırsın ki kurşun

namludan bir daha çıkmayacak

gelip canımı acıtmayacak

oysa kurşun

oysa yara

hep orada duracak

ve ne zaman dalsam

o derin sulara

sular hep kana bulanacak

ey tabip

sen bilmezsin yüküm ağır

en iyisi mi

var git sen bildiğin yola

bu yükü taşıyamazsın nasıl olsa

Hamiyet Akan

Resim: Martin Johnson Heade

Çakıl Taşları

2010-09-25T11:48:00.000+03:00

Üzerine basıp geçtiğiniz çakıl taşlarına bir sonraki seferde daha dikkatli bakın çünkü cansız sandığınız taşların hayal dünyanızda nasıl canlandığına şahit olacaksınız. Herbirinin farklı hikayeleri var; yeter ki dinleyin, görün. Doğadaki bir çakıl taşının bir benzeri daha yoktur bundandır ki her biri ayrı bir güzelliktir.

Altın renkli kumsalları severim ama taşlarla bezenmiş olan sahiller daha bir ilgimi çeker, bana daha bir güzel gelir. Evim farklı sahillerden topladığım taşlar ve midye kabuklarıyla dolu olmasına rağmen halen aklım farklı sahiller, farklı taşlar nerelerde diye düşünmekle meşguldür. Sanırım her elime aldığım taş veya deniz kabuğu beni onlara karşı daha da aç hale getiriyor.

Çakıl taşları daha önce beni Palamutbükü ve Olympos'ta büyülenmişti. Şimdi onlara bir de Cide eklendi. Fotoğraflar Cide sahilinden. Gözünüzün alabildiğine rengarenk taşlarla çevrili. Cide'de uzun süre kalamasam da içimde yer etmeyi başaran sahillerden biri oluverdi.

Geçenlerde çakıl taşlarının hakim olduğu sahilleri internetten araştırırken çakıl taşlarını kırmadan, doğallıklarını bozmadan heykeller yapan bir sanatçının sitesine düştü yolum. Birde siz görün istedim... Sheila Garakyan linke tıklayarak siteye ulaşabilir, sergilerini gezebilirsiniz.

Herkese mutlu hafta sonu diliyorum.

ben bir çakıl taşıyım
kâh sürüklenirim
maviliklerde
kâh kuma dönerim
esen yelle
dalga dalga vurur
hüzün yüreğime
hikayem çok
dinleyenim yok
dillenmeye çalışsam
dilim yok
soğukmuşum
öyle diyorlar
İçimde kaynayan volkandan
haberleri yok
ben bir çakıl taşıyım
dünya denizinde
ne yaparsam yapayım
bir tek anlayanım yok
Hamiyet Akan

Müzik: Şebnem Ferah - Çakıl Taşları

Çeşm-i Cihan

2010-09-22T11:48:00.005+03:00

Amasra, küçük sevimli bir sahil kenti. Ben vardığım saatlerde güneş o efsunlu güzelliğine bürünmüş, bavullarını yine toparlamış gitmeye hazırlanıyordu. Ben de güneş için bir hoşçakal kondurdum dudaklarıma ve merhaba diyerek usulca sokuldum Amasra'nın koynuna...

Denize bir kez aşık olmaya görün bir daha asla başka bir güzelin peşinden koşamıyorsunuz. O maviliğin hücrelerinizdeki adımlarının sesini duymaya başladığınız an anlıyorsunuz ki siz artık denize sevdalısınız. Bir deniz kasabasında doğmuş olmam mı, yoksa denizci kızı olmam mı etkiliyor bilmesemde tutkunum ona ve bu tutkum yıllardır beni hep denizin olduğu kentlere sürükledi. Bu seferde yolum Amasra Çeşm-i Cihan'a düştü.

Çeşm-i Cihan neden denmiştir diye araştırdığımda ise şu bilgiye ulaştım. Fatih Sultan Mehmet 1460 yılında bir dizi sefere çıkar. Ve Amasra'ya geldiğinde şehri kuş bakışı gören (Söylendiğine göre bugünkü Bakacak diye anılan bölge) bir yerde Amasra'ya aşık olur. Hayranlığını gizleyemeyerek, yanındaki hocasına döner ve: "Lala lala! Çeşm-i Cihan, bu m'ola?" diye seslenir. Ardından Cenevizlilere haber salarak: " Böylesine güzel bir yere saldırı düzenleyerek mahvetmek istemem; şehrin anahtarını bana gönderiniz." der. Bunun üzerine zaten savaşmaktan kaçınan Cenevizliler anahtarı Fatih'e teslim eder. İşte o gün bugündür de Amasra Çeşm-i Cihan olarak anılır.

Gerçekten hayran olunmayacak gibi değil. Şöyle kuş bakışı baktığınızdaki minik bir cennet diye tabir edebileceğimiz bir yer.

Gezebileceğiniz öyle çok yer var ki; Gölderesi Şelalesi, Amasra Fatih Camisi, Amasra Galla Bazarı (Kadınlar Pazarı), Amasra Kalesi, Osmanlı Hamamı, Amasra Değirmenağzı Kemere Köprüsü, Amasra Müzesi, Amasra Büyük Liman (Mendirek), Amasra Çekiciler Çarşısı, Kuşkayası Yol Anıtı… Kısacası gerek doğası, gerekse tarihi dokusuyla Türkiye'min cennet köşelerinden biri.

Amasra, bunların haricinde; 2007 yılının Temmuz ayında trafik kazası sonucu kaybettiğimiz rock müziğinin sevilen ismi Barış Akarsu ile anılmaktadır. Amasra'lı olan Barış Akarsu güçlü sesi, cana yakın kişiliği ile kendini geniş bir kitleye sevdirdi ve zamansız gidişi ile sevenlerini hüzne boğdu. Onu hiçbir zaman unutmadık, unutmayacağız. Bu vesile ile tekrar Allah'tan rahmet, yakınlarına sabır diliyorum.

Amasra'nın güzellikleriyle sarhoş olup, Barış Akarsu'yla hüzünlenen yolculuğumdan geriye yine birçok anı zihnime kazındı.

Herkese huzur dolu günler diliyorum.
Hamiyet Akan

Müzik: Barış Akarsu - Gel Gör Beni Aşk Neyledi

Sona Sonsuz Kala

2010-09-21T02:27:00.001+03:00

uykusuzluğun
tecavüzüne uğrayan

gecelerim var benim

her yanı paramparça

içinde yitik bir benlik

yarını koparılmış takvim

ucuz bir giysi gibi sırtımda

yamalı geçmiş

ve bir intihar timi

anılar kentinde

toplu katliama bekçi

izin versem bilirim

geri dönüş olmayacak

biri nefreti üfleyecek suratıma

nefesim tıkanacak

olmuyor gülüm olmuyor

nefret kisvesi

bu bedene yakışmıyor

bakışları sen olanın

giydiği libas yine sen oluyor

ama can ile yoğrulan
divane şu gönül
ha kırıldı ha kırılacak

artık dayanmıyor

Hamiyet Akan

Resim: Luis Ricardo Falero

O Gün Geldiği Zaman

2010-09-18T10:08:00.001+03:00

Bir gün gelir kapını çalar
Kara tahtaya yazılmış haktan olan
Kasvet dünyasından sıyırıp alır
Maveraya seni götürecek olan...

Kaybolur bir bir tüm renklerin cümbüşü
Duyulmaz olur gönül kafesindeki bülbülün ötüşü
Çalar hayat trenin son kez düdüğü
Azrail kapıya dayandığı zaman...

Getirirler gacur gucur bir tahta at
Gel de şimdi rahatsa içinde yat
Bir bir kaybolur her yüz her hat
O gün geldiği zaman...

Omuzlarlar seni dört koldan dört adam
Tahta atın gıcırtısına aldırmadan
Sırtında birkaç metre patiskan
Götürürler yakılan ağıtlara aldırmadan...

Biter eğlence biter cümbüş
Her şey ardında kalır koca bir düş
Son bulur bitmez sandığın fani yürüyüş
Sorgu melekleri mezarına dayandığı zaman...

Hamiyet Akan

22.06.2006

Resim: Louis Remy Mignot

Yolsuz Mabet

2010-09-17T08:10:00.000+03:00

dilimde
garip bir tat
adı
sensizlik

kapıda
bekleyiş
vahiy bekleyen
peygamber edası

gözlerimde
kül rengi endişe
yürek iki boy
sorguda

ben
solmuş bir devir
viran olan
şehrin kadını

arka bahçem
yanmış
kelebekler diyarı

kuşkusuz
biz
pırıl pırıl
yıldız tarlası

ama

aşk
üç harf
bir ölüm

o şehirden
bu şehre
yol yok
gelme

Hamiyet Akan

Resim: Rosso Fiorentino

Esir Düştüm Işığın Dansına

2010-09-16T13:36:00.002+03:00

Renk

Öyle renklere bulandı ki gözlerim
Yüreğimi renklere ilikledim
Şimdiyse ama oldum
Avare dönmekteyim

Hamiyet Akan

Düşünce

Beynimde cirit atan düşünce
Sanki çarmıhta çekilen işkence
Sus desem susmaz
Laf dinlemeyen koca geveze

Hamiyet Akan

Yalnızlık

Halka halka dolandı
Kanca gibi asıldı
Ne meret bir şeymiş
Şu yalnızlık sancısı

Hamiyet Akan

Yangın

Bir serkeş kelebek
Gider yapışır ateşe
Yanmak mesele değil
Uğruna yanılan değmişse

Hamiyet Akan

Hayat Düğümü

Bir düğüm at hayata
Sıkı olsun
Açıldığı gün
Düğünün olsun

Hamiyet Akan

Sükût

Dönüp dolaşıp eller
Çalar sükûtun kapısını
Nereye gidersen git
Karşılar sessizliğin avazı

Hamiyet Akan

Müzik: Club Des Belugas - Tarrango

Acaba Bizler Kayıp Bir Gül müyüz?

2010-09-15T00:00:00.000+03:00

İçinizdeki siz misiniz, yoksa size sunulan kimlikle mi nefes alıp veriyorsunuz? Kaçımız kendi hayatını yaşayabiliyor?

Maalesef birçoğumuz kendi hayatlarımızı değil, bize uygun görülen hayatları yaşamaktayız. Başkaları için kendi üzerimize uymayan libasları giyinip dolaşmaktayız. Hâlbuki giyindiğimiz libaslar ya üzerimize bir beden büyük ya da her yanı yamalı ama görmüyoruz.

Başkaları ne der düşüncesinin eşiğindeyiz. Kimi istemediği işi kabullenmiş, kimi sevmediği eşini veya daha birçok şeyi. Ama gelin görün ki dışarıdan bakılınca bunun adı mükemmel hayat! Peki, bu mükemmel hayatlar ne kadar mutlu?

İşte bu yaz tam da bu sorulara cevap verecek birkaç kitap okudum; bunlardan birinin adı “Kayıp Gül”

Başkaların beğenisini kazanmak uğruna, başkaları için kendi düşlerinden ve kendinden ödün veren genç bir kızın öyküsü. Kendi olmayı terk eden ve sonunda dibe vuran Diana’nın kendini geri kazanma savaşını okudum ve okudukça düşünceler beynimde cirit atmaya başladı. Bizler ne zaman kendimizi geri kazanacağız?

Kayıp Gül Serdar Özkan’ın bildiğime göre ilk romanı ve 31 dile çevrilerek, 40’dan fazla ülkede basılmış. Son zamanların en çok konuşulan kitabı… Bence bu kadar konuşulmayı hak eden bir kitap…

Kitap aynı zamanda Doğuyla-Batı arasında bir köprü vazifesi görüyor ve son günlerde yaşadığımız çıkmazlara biz nebzede olsa ışık tutuyor diye düşünüyorum. Yazar, farklı kültürleri birleştirerek, insan oluşumuzun önemini ve ortak noktalarımızı keşfetmemiz gerektiğinin altı çiziyor.

İşte kitaptan küçük bir alıntı: “… gül büyüdükçe, kendi sesi zannettiği başka bir ses duymaya başlıyor. Sürekli ben diyen, epeyce yüksek bir ses. O kadar yüksek ki, gül artık kendi öz sesini duyamaz hale geliyor. Kendi sesini duyabilmesi için kokusunu koruması gerekiyor gülün. Ama öyle bir yere dikilmiş ki, orada onu kokusu için sevmiyorlar. Sadece onun rengine, gövdesine, ve taç yapraklarına önem veriyorlar.
Oda onların sevgisini kazanmak uğruna, kendisini başkalarının beklentisi doğrultusunda şekillendirmeye başlıyor. Büyü dediklerinde, büyüyor. Kendini parlat dediklerinde, sessiz bir telaşla denileni yapıyor. Çok geçmeden de, ihmal ettiği kokusu uçup gidiyor.”

Kendi içimizdeki özü bulabilmek ve ona sahip çıkabilmek dileğiyle…
Sevgi ve muhabbetlerimle…

Hamiyet Akan

Müzik: Candan Erçetin - Kimin Doğrusu

Bir Avuç Erguvan Çiçeği

2010-09-14T06:18:00.001+03:00

bir avuç erguvan çiçeği

doyamadığım renkleri

akıyor gözlerimden

kapatsam
yüreğim boğuluyor

açsam
gözlerim renksizliğe bulanıyor

Hamiyet Akan

Tokyo Balesi

2010-09-13T11:41:00.001+03:00

Bale; duygunun, müziğin, dansın bir bütün oluşturduğu zarif bir sanat biçimi. Böylesine güzel bir sanat ayağınıza kadar gelince gidip görmemek bana hiç mantıklı gelmiyor. 19 Haziran günü Tokyo Balesi “Karma Bejart Programı” İstanbul’da seyircisiyle buluştu. Ve ben de o seyirciler arasındaydım. Cemil Reşit Rey konser salonunda oldukça keyifli geçen bir bale gösterisi izledim.

CRR’ de tüm salon dolmuş bir durumda idi ve katılımcılar arasında Japon izleyici sayısı oldukça fazlaydı.

Tokyo Balesi, 1964 yılında kurulmuş ve Uzak Doğunun en büyük bale topluluğu. Kuruluşundan bu yana farklı dönemlere ait doğu ve batı kaynaklı birçok eseri sahnelemiş. Topluluk, klasik ve neo-klasik bale eserlerinden çağdaş koreografların başyapıtlarına uzanan geniş bir repertuara sahip.

Tokyo Bale topluluğu, 23 denizaşırı turne kapsamında toplam 689 temsil ile Japon gösteri sanatları tarihinde bir rekora imza atmış. 30’dan fazla ülke, 145 şehirde gerçekleştirdiği turneler ile görülmeye değer bir topluluk diyebilirim.

19 Haziran akşamı CRR’de gerçekleşen program 3 bölümden oluşuyordu ve açıkça belirtmeliyim ki 3. Bölüm yani “Bahar Ayini” muhteşemdi.

Bejart 1990 yılında bu balenin gösterim haklarını durdurmuş fakat 1993 yılında sıkı arkadaşlıkları nedeniyle Tokyo Balesi’ne 30. Yıldönümü vesilesiyle sahnelenmesi için izin vermiş. Aynı yıl içinde de “Bahar Ayini”ni sahneleme hakkını Tokyo Balesi’ne verdiğini dünyaya bildirmiş.

Akşam saat 20:00’da başlayacak olan gösteri için Avrupa yakasına erken saatlerde geçtim zira İstanbul’un trafiği berbat durumda. Doğal olarak vakit bol olunca önce Taksim’de sokak müzisyenlerinin konserlerini izledim.

Her biri ayrı renklerde, ayrı tatlarda melodiler ile ruhumu şenlendirdi.

Ardından fotoğraf sergisine denk geldim.

Fotoğrafları büyük bir özenle inceledikten sonra program saatinin yaklaştığını fark edip CRR konser salonuna doğru yol aldım.

CRR'de beni bekleyen İstanbul Minyatürleri sergisinden haberim vardı ve bu nedenle vaktimin bir kısmını da onlara ayırdım.

Bale, fotoğraf, resim, müzik kısacası dolu dolu geçen bir günün ardından gecenin saat 1-2 sularında evime ulaştım.

Müzik:Igor Stravinsky - The Rite Of Spring

Hayırlı Bayramlar

2010-09-08T09:26:00.002+03:00

Sevgili arkadaşlarım, bayramda şehir dışında olacağım.
Bu nedenle şimdiden bayramınızı en içten dileklerimle kutluyorum.

Tüm ömrünüz bayram tadında geçsin.
Gülücükler yüzünüzden, mutluluklar ömrünüzden eksik olmasın.

Sevgi ve muhabbetlerimle...

Müzik: Şenay/Hayat Bayram Olsa

Asi Karadeniz

2010-09-07T15:28:00.002+03:00

Her ne kadar yaz keyifsiz ve tatsızlıklarla dolu geçmiş olsa da, o tatsızlıklardan arınmak için yeşile ve maviye bir kaçış düzenledim.

Daha önce Karadeniz'e yaptığım yolculuktan bahsetmiş ve çektiğim fotoğrafları sizlerle paylaşacağımı söylemiştim. İşte o fotoğraflardan Sinop'a ait olanlar... Sinop, Karadeniz'in incisi. Yeşili ve mavisiyle insanın başını döndürüyor.

Karadeniz asi bir güzelliğe sahip. Hırçın, tutkulu ve güzel hem de çok güzel...

Zamanını hatırlamıyorum ama bir haber okumuştum. Diyordu ki; " Bir ilaç üretildi ve hafızadaki kötü anıları siliyor." Bence hiç gerek yok ilaca çünkü en güzel ilaç doğanın kendisi. Yeşilin koynuna yaptığınız bir yolculuk siler alır acılarınızı. Hele benim gibi uzanırsanız onun kollarına yaprakların arasından size gülümseyen güneş, üşüyen yanınıza adeta merhem olur. Sonra bakarsınız ki etrafınız binbir türlü renkle dolu. Ağaçlardaki tadı kokusu bambaşka olan meyveler, gökyüzündeki bulutlar... Herşeyin size yaşamak için çok nedeniniz olduğunu hatırlatır.

Sinop tarihi dokusuyla oldukça zengin. Tarihi kalesi, parmaklıklar ardında adlı dizisinin ana mekanı olan Sinop cezaevi, kaya mezarları, etnografya müzesi, camileri, çeşmeleri ve daha sayamadığım içinde sakladığı birçok güzellik ile tarih kokan bir incidir Sinop.

Aslen Sinop Gerze'li biriyim. Uzun zamandır gidemediğim ama gitmek için can attığım baba toprağı Gerze'yi görmek bana iyi geldi. Babacığımın çocukluğunda dolaştığı mekanlarda dolaşmak, doğduğu eve gidip nefes almak, biricik pamuk dedemin mezarını ziyaret etmek bunların değeri paha biçilmezdi.

Baba toprağı öyle bir yerde ki sanki özenle saklanmış gibi dağların arasına. Döne döne önce uzun bir iniş gerçekleşti, ardından tek bir insanın bile geçmediği daracık yollardan yine döne döne keskin virajlar eşliğinde tırmandıkça tırmandım ve sonunda bulutların arasında gizlenmiş olan cennete ulaştım. Yüzlerce yıllık ağaçlar, içinde kimseciklerin yaşamadığı ahşap evler, dik yamaçlar, uçurumlar, başı dumanlı dağlar... Attığım her adımda sanki bir peri gelip içime özgürlüğü üfledi.

Bazen bir çiçeğin renkleriyle boyandı ömrüm, bazen bir yusufçukla dertleşti gönlüm sonra buz gibi bir dereye attığım adımla kendime döndüm.

Bazen çığlık atmak ister misiniz? Ben isterdim ve bu isteğimi gerçekleştirdim. Yanında minicik kaldığım dağlara içimden geldiğince haykırdım. Hani kar filan olsa sanırım çığ düşebilirdi :)

Şu yeşilin ortasında kaybolmayı da denedim ama yine bir yol çıktı karşıma :)

Dağların en zirvesine ulaştığınızda resmen bulutlarla dans ediyorsunuz. Bunu daha önce gittiğim Trabzon Sümela manastırında da yaşamıştım.

Gerze ile ilgili en önemli bilgilerden biri de yıllar önce yaşanmış olan büyük yangındır. Bu yangının çıkış nedenleri hakkında birçok şey anlatıldı ama ben sizlere Gerze Belediyesinin sitesindeki bir yazıyı paylaşmak istiyorum: "Tarih 13 şubat 1956, büyük lodos fırtınası, Gerze’deki bir mangaldan başlayarak bütün kasabayı yerle bir ediyor yanmayan ev neredeyse kalmıyor.

Gerze yangını başladığında bütün kasaba halkı camide akşam namazındaydı. Bir iki gün önce İstanbul ve çevresini kasıp kavuran lodosu belki duymuşlardı. Sucu Mehmet’in evinde kiracı olarak oturan ve Gerze’ye yeni atanan mal müdürü’nün eşi ise lodosa, hele böyle lodosa hiç alışık değildi. Rüzgar kasabayı kasıp kavururken mal müdürünün eşi kapı çalındı sandı, kapıyı açtı ve olan oldu. Odanın ortasındaki mangalda duran közler yerlere dağıldı oda bir anda alev aldı.

Camiden çıkanlar çığlıklarla karşılaştılar. Bir ev yanıyordu. Hemen koştular söndürmek için, cemaat yanan eve vardığında yangının hızla yayılmakta olduğunu gördü. Rüzgar olanca şiddetiyle esiyordu ve alevler o damdan bu dama sıçrayıp duruyordu. Bu arada Kastamonu, Sinop, Bafra, Boyabat itfaiyelerine haber verildi. Önce bütün mahalle ateş aldı, sonra bütün kasaba 3 saat gibi kısa bir sürede Sinop’un şirin ilçesi, sahil kasabası Gerze’de 1000’in üzerinde ev ve dükkan yanmış, kasaba yerle bir olmuştu. Gazete haberlerine göre tüm kasabada 100-150 ev yangından kurtulmuştu."

İşte böyle bir yangından yeniden bir doğuşun hikayesini yazmıştır Gerze.

Benim için içinde birçok rengi barındıran bir gezi oldu.

Yukarıda gördüğünüz eşeğin adı sultan :) çileklerin tadı muhteşem ve şimdilik benden bu kadar. Daha sonra Karadeniz gezisinin fotoğraflarının devamı gelecek.

Hepinize mutlu günler diliyorum.
Sevgi ve muhabbetle...

Müzik: Almora/Kaf Dağının Ardında

Susku

2010-09-06T10:08:00.000+03:00

Resim: Mauritz F.H. de Haas

Susuyorum,

Vapur seslerine.

Susuyorum,

Köpük köpük denizlere.

Susuyorum,

Senden öte yüreğine.

Ve

Gece,

Nefes alamıyorum;

Üzerime biçtiğin kefenle...

Hamiyet Akan

Fado

2010-09-05T08:04:00.002+03:00

Son günlerde kendimi fado müziğine kaptırmış bulunmaktayım. İçinde barındırdığı hüzün mü beni çeken bilmiyorum ama dinlerken müthiş bir şekilde kendimi bulduğumu söylemeliyim.

Fado, büyülü bir dünya aslında aşkın, özlemin, ayrılığın, hüznün dünyası da diyebiliriz fado için. Dinlerken içinizde bir volkanın yeniden faaliyete geçmesini andıran bir güç, ya da bir okyanusun tam orta yerinde küreksiz, yelkensiz kalmışçasına size çaresizliği yudumlattıran bir müzik.

Fado nereden gelmiş diye bakacak olursak; bazı kaynaklardan okuduğuma göre 15. ve 16. Yüzyıllarda Portekizli denizciler uzun deniz seferlerine çıkarlarmış ve birçoğu da ya aylarca gelemezmiş ya da hiç bu seferlerden dönemezlermiş. Bu seferler sürdüğü müddetçe denizcilerin kadınları içlerindeki büyük özlemle ağıtlar yakarak deniz kenarlarında beklerlermiş. Zaten kelime anlamı olarak da kader, alınyazısı demekmiş. Acı, özlem, tedirginlik, ölüm ama her şeye rağmen bitmeyen, tükenmeyen sonsuz bir umut…

İşte fado müziği bu şekilde ortaya çıkan bir müzik türü. Müzik aletlerinden en önemlisi 12 telli Portekiz gitarıdır. Fado müziğini icra eden sanatçıya fadista deniyor. Fadista denilince de ilk akla 150 yıl önce ölmüş olan Maria Severa ve yine 1999 yılında ölen hiç kuşkusuz fadonun kraliçesi Amália Rodrigues geliyor. Daha başka fado sanatçılarından Mariza, Misia, Dulce Pontes, Cristina Branco'yu sayabiliriz.

Aşağıya Amália Rodrigues’in seslendirdiği şarkılarından bir kaçını ekledim umarım sorunsuz dinleyebilirsiniz. Keyifli dinlemeler…

Hamiyet Akan

Amália Rodrigues-Fado Perdicao

Amália Rodrigues-A Minha Cancao E Saudade

Amália Rodrigues-Fado Marujo

Amália Rodrigues - Tudo Isto É Fado

Amália Rodrigues - Fado Do Ciume

Amália Rodrigues - Mon Amour

Amália Rodrigues hakkında detaylı bilgiye bu linkten ulaşabilirsiniz.

Geriye Kalan

2010-09-03T11:54:00.002+03:00

Kapıldım aşkın yeline,

Savrulurum gündüz gece.

Büyülü gözlerin bende,

Tapılacak izi kaldı…

Kafa tuttum şu âleme,

Aklım sende fikrim sende…

Tatlı bir busenin bende,

Doyumsuz tadı kaldı…

Baktım gönlümün aksine,

İşlenmişsin hücre hücre.

Yaşattığın aşkın bende,

Anlatılmaz gizi kaldı…

Bülbül gibi kondum güle,

Ah eylemem ölsem bile.

Ömrümün mevsimlerinde,

Ölümün de adı kaldı…

Hamiyet Akan

Resim: John Ottis Adams

Mola Bitti

2010-09-02T17:20:00.002+03:00

“Hazin bir yitişin ilk çağrısı mıdır sonbahar,

yoksa yeniden oluşum kozası mı?”

Diyor; Arif Agâh

Eminim ki yazın coşkusu birçok kişiyi sarıp sarmalamıştır; coşkuyla çağlayan duygular, çiçekler gibi yüzde beliren gülücükler, yüreklere sığmayan sevgiler, sevinçler...

Böyle huzurlu bir yaz geçirmiş olmanızı dileyerek bu eylül gününde sizlere merhaba demek istedim.

Yazın renklerini ardımızda bırakmaya hazırlandığımız şu günlerde eylül herkesin yüreğine biraz hüzün serpiştiriyor. Hoş bizim yüreğimize hüzün ezelden serpiştirilmiş ya neyse diyelim.

Nasıl geçtiğini anlamadığım bir yaz geçip gitti. Hayal kırıklıkları, sağlık sorunları derken açıkçası benim açımdan hoş bir yaz geçirdim denilemez. Ama tüm sıkıntılı anların içinde uzun zamandır yapmayı planladığım şeyi yaptım ve çekip gittim Karadeniz’in o doyumsuz huzur veren sisli dağlarına… Bir ara çektiğim fotoğrafları sizlerle paylaşırım.

Şimdilik bir merhaba demeye geldim ve hepinizi çok özledim.
Sevgi ve muhabbetlerimle…

Mola...

2010-05-05T16:25:00.005+03:00

Sevgili arkadaşlar, bildiğiniz üzere bir süredir blogumla ilgilenemiyor ve bloglarınıza ziyaret yapamıyor, yazılarınızı yorumlayamıyorum. Üzülerek söylüyorum ki bu süre devam edecek çünkü gözlerimde oluşan göz kuruluğu nedeniyle ciddi anlamda sıkıntı çekmekteyim. Bilgisayara bakmak, tozlu ve kuru ortamlar, aşırı güneş ışığı gibi faktörler bu sorunu daha da kötü hale getiriyor. Verilen suni gözyaşları ve damlalar bir miktar gözlerimi rahatlatıyorsa da tam çözüm sağlayamıyor. Tedavi süresince sizlerle olamayacağım ve zaten bildiğiniz üzere araya yaz tatili giriyor ve şehir dışında olacağım. Eğer nasipse ve gözlerimdeki sorun o vakte kadar çözülürse yaz sonu görüşmek üzere diyorum.

Her birinize teşekkür ediyor, sevgilerimi sunuyorum.
Sevgi ve muhabbetle kalın...

Not: Yokluğumda bloguma bırakmış olduğunuz yorumlarınızı geç onayladığım ve cevapsız bıraktığım için özür dilerim ve yine bırakacağınız yorumlarınızı onaylayamayacağım için affınıza sığınıyorum.

Lale Sarhoşluğu

2010-04-11T21:40:00.004+03:00

Şu günlerde İstanbul yine lalelerine kavuştu. Başta Emirgan, Büyük Çamlıca Korusu, Sultanahmet Meydanı, Hıdiv Korusu olmak üzere tüm İstanbul lalelerin güzelliğiyle baş döndürüyor.

Ben de başı dönenlerden biriyim çünkü her yıl bu zamanları lale sarhoşluğu yaşıyorum. İşte yine o sarhoşluk içinde Çamlıca'da sizler için çektiğim fotoğraflar...

İstanbul'un her yerinde festivallerle kutlanan ve bu yıl 5.'si düzenlenen festival için; İstanbul geneline 82 lale türünden, toplam 9 Milyon 300 Bin adet lale dikimi yapılmış.

Festival süresince müzik dinletileri, resim ve fotoğraf sergileri gibi birçok alanda etkinlikler düzenleniyor.

Böylesine güzel olan lalelerin ömürlerinin kısa olması beni açıkcası üzüyor ama kısa bir süre içinde olsa bu güzelliği yaşamak bambaşka bir lezzet.

Lalenin yaşam serüveni Osmanlı topraklarında çok uzun yıllar sürmüş ve o yıllarda lale türünün 1500 civarı olduğu söyleniyor.

Bir devre adını bile yazdıran laleler, Osmanlının her döneminde şehre güzellik katmış.

14. yüzyılın ortalarında Avrupa'ya ulaşan lale, Hollanda ve Almanya gibi birçok ülke tarafından çılgınlık derecesinde sevildiği ve insanların servetlerini lalelere yatırdıkları da biliniyor.

O dönemlerde öylesine lale sevilmiş ki; özellikle Hollanda, Osmanlı'da yetiştirilen lalelere rakip olarak yeni laleler üretmiş ve bir süre sonra maalesef artık lale Hollanda topraklarından satın alınır hale gelmiş.

Bundan 6 yıl kadar önce İstanbul Belediyesinin girişimi ile 150 yıl aradan sonra lalemizi yeniden kendimiz üretir hale geldik ve şimdi İstanbul her yıl bu güzellikle buluşuyor.

Sadece lale de değil menekşeden, nergise, sümbüle kadar öylesine rengarenk çiçek var ki gözleriniz bayram ediyor.

Şiirlerimize de nakış gibi işlenmiş olan lale; yeri gelmiş kadehe benzetilmiş, yeri gelmiş sevgilinin dudaklarının kızılına...

Laleye pîr-i sabâdan bu nefes şimdi değil
Ezelîdir bu hevâ vü heves şimdi değil
Remzi Efendi

Şehîd-i aşkın oldum lâle-zâr-ı dağdır sînem
Çerâğ-ı türbetim şem’-i mezârım varsa sendendir.
Şeyh Galip

Yıllardır satır satır yazılan, tuvallere damla damla akan, çinilere ince ince işlenen ve şimdi sokak sokak bizleri bekleyen bu görsel şöleni kaçırmayın.
Herkese çiçekler kadar güzel günler ve geceler diliyorum.

(Y)anma Zamanı

2010-04-09T01:22:00.003+03:00

...

ruhum her gece

hayalinden bir yudum alıp

(y)anmaya hazırlanıyor

ve her (y)anışında

küllerini denize savurup

tekrar doğu(ru)yor

H. Akan

Resim: Mustafa Günen

Kömürün Hikmeti

2010-04-07T16:30:00.003+03:00

Mevsimlerin en sıcak dönemi olan yaz aylarından biriydi. Güneş buğdayları sarartmış, olgunluğundan başaklar boynunu eğmiş durumdaydı. Köylüler altın rengindeki ekinlerinin hasat zamanı geldiğini düşünerek tarlalarına akın etmişlerdi. Kadın, erkek, çoluk çocuk herkes neşeli bir telaş içindeydi. Zira buğday demek; bir kış boyunca karınlarının doyması demekti.

Günler birbirini kovalarken hasat edilen buğdaylar yığın halini alıyor, her yükselen yığın sahibinin yüzüne gülümseme olarak aksediyordu. Gölgesinde ise nefis köy yemekleri yeniyor, buz gibi sular testilerden yudumlanıyordu.

O yıl hasat çok iyi geçmişti. Ali’lerin evinde de o yılki verimden dolayı yüzler gülüyordu ama Ali’nin annesi Ayşe Hanım oldukça huysuz bir kadın olmakla nam salmıştı ve yine huysuzlaşarak yapacağını yapıyordu: “ Ah başım, ah bacaklarım, ah bitti tükendi genç ömrüm…” diyerek ağıtlar yakıyor, herkesin burnundan getiriyordu. Elbet tüm aile yorulmuşlardı ama böylesine huysuzluk hiç birinde yoktu.

Ali’nin annesi ilginç bir kadındı; huysuzluğu bir kenara tabiri yerindeyse göğsünün içinde yürek yerine taş taşıyor denilebilirdi. Evlatlarına kötü davranmaktan ne haz alırdı bilinmez ama Ali’nin bu durumu pek taktığı yoktu. Annesinin vermediği taze ekmekleri yürütür, kümeslerinden yumurtaları aşırır, yoğurt kovasına annesi görmeden dalardı. Yakalanırsa yiyeceği dayağın haddi hesabı olmazdı. Onun için hep temkinli davranır, devamlı arkasını kolaçan ederdi.

Bir gün annesinin huysuzluğu tuttu ve başının ağrıdığını öne sürerek ortalığı ayağa kaldırdı. Ali’yi yanına çağırarak: “Şu karşıki köye git, oradaki hocaya bana muska yazmasını söyle!” diyerek tembihledi.

Ali hiçbir zaman annesinin bu muskalardan ne medet umduğunu anlamazdı ve oldukça kızardı ama çaresi yoktu, gidecekti. Gitmezse zaten eşek sudan gelene dek dayak yiyecekti.

İki köyün arası oldukça uzaktı. Sabah erken çıkmasına rağmen öğlen olmuş ama Ali hâlâ karşıki köye ulaşamamıştı ve çok da yorulmuştu.

Gözüne büyükçe bir ceviz ağacını kestirerek: “Şurada azıcık uyusam ne olur ki, kalkınca giderim.” diyerek uzanmasıyla uykuya dalması bir oldu.

Uyandığında hava kararmaya başlamıştı. Ne yapacağını şaşırdı. Şimdi gitmeye kalksa köye giderdi ama geri dönemezdi. Gitmese annesi elinde sopayla kapıda kendisini beklerdi.

Kalktığı ağacın altına tekrar çöktü. Ne yapacağını düşünmeye başladığı sırada eline bir parça kömür geçti.

Ali uyanık, zeki bir çocuktu, mavi gözleri hemen ışıldadı. Aklına gelen şeyi uygulaması için bir tek kâğıda ihtiyacı vardı.

Etrafı şöyle bir gözleriyle süzdü ve ilk gördüğü kâğıdı ikiye bölerek kömürle bir şeyler karaladı. Sonrada iki parça çaputa bunları sarıp sarmaladı.

Eve geldiğinde annesine: “Ana, hoca efendi dedi ki; Bu muskayı üç gün üzerinde taşısın, bunun da üç gün kaynatıp suyunu içsin ama sakın içini açıp okumasın.” diyerek annesinin dayağından kurtulmuş oldu.

Annesi Ali’nin dediklerini harfiyen uyguladı. Geçen üç günün ardından annesi turp gibi olmuştu. O günden sonra Ali’nin annesi bir daha başım ağrıyor demedi.

Hamiyet Akan

Not: Kaleme almış olduğum bu hikâye gerçektir; sadece kişi adları değiştirilmiştir.

Unutulmamalıdır ki; muskalar, fallar vs. gibi batıl inançlar dertlerimize çözüm sağlamaz; çözüm sadece inandıklarımızdadır. Neye inanırsanız o olur.

Resim: Julien Dupre

Müzik: Yanni

Yalnızlığın Promil Halleri

2010-04-05T10:20:00.001+03:00

yalnızlık ölümdür

ölürsün ölmesine de

hiçbir kefen uymaz bedenine

can çekişmeler sürerken

bir hengamenin orta yerinde

gözler dalıp gider

uzanıp giden çetrefil yola

umutlar bağlanır yürek sızısına

bir karanfil tadında

bir akşamın karanlığında

bir camın hüzünlü buğusunda

dizilir sudan hayaller ardı ardına

hoyrat bir rüzgar eser

kurur gider hayaller

isyan eder boş eller

yürek yitirilir

teslim edilir münzeviliğe

tümceler bir diğerine mugayir

söylenceler yokluğa dair

falcı olur yalancı

yalancı kim bilir kime olmuştur hancı

bir avuç mutluluk etmez

satıp savuştursan kırıklarını

bir vernik bir cila

her yüze sürülen işte bu yalnızca

parıl parıl parlıyor her suratta

ister istemez beliriyor yalnızlık hemen ardında

güvensizlik yorgun kollarında

ve gasp edilenler

bilinmez ki hangi çatı arasında

toz mu tutmuştur

yok mu olmuştur

yoksa birkaç mum ile

yâd mı olunmuştur

boş ver be gülüm nefesini tüketme

kelimelere dem vurup da kendini bitirme

teslim et her şeyi yalnızlığın promil hallerine

inan belli değil kimin eli kimin cebinde

hayat zaten yeminli

mutluluk libasını kesmeye

birde sen masal sanıp aldanma

üzerine bir beden büyük gelenlere

o masal dedikleri

baktığın aynada solan yüzün

avuçlarına inen saçların

renk renk masana saçılan ilaçların

ve sana kalan yalnızlığındır aslında

Hamiyet Akan
23.01.2009

...

2010-04-02T15:15:00.000+03:00

Erguvanlar Şehri

Asidir Her Aşk

Resim:Zindy

Beden tutsak kalsa da zincirlerle

Can arar bulur sevgiliyi gündüz gece

Kafa tutup kaderin cilvesine

Doyasıya içer aşkı kadehlerce...

H.Akan

Şile'den Ağva'ya Bir Yol Hikayesi

2010-03-31T05:32:00.005+03:00

Fenerden de anlayacağınız üzere sizlere bugün Şile'den kareler sunacağım. Daha önce gecenin 04:00 sularında gitmiştim. O zaman Şile'de beni hırçın dalgaların eşliğinde fenerin o sarhoş eden ışıkları kucaklamıştı. Gece gitmişseniz fenerin öylesine büyüleyici bir ortamı var ki ayrılmak istemiyorsunuz. Fenerle ilgili ayrıntılara "Bir deniz feneri" adlı yazımdan ulaşabilirsiniz.

Denize ve doğaya oldum olası aşığım. Bir deniz kasabasında doğmamdan mıdır nedir, ne vakit aklıma deniz gelse çoşuyorum. Hırçınlığıyla başka güzel, sessiz sakin bir gelin edasıyla karşımda süzülüşü başka güzel.

Şile demek; yeşilin koynundan maviye uzanmak demek. Ne mavisine doyabiliyorsunuz, ne yeşiline...

Şile denizi yazları her ne kadar sakinse de kışları oldukça hırçındır. Koca dalgaların kayalara vuruşu sizi etkiler; hele ki fenerden aşağıya bakıyorsanız...

Şile daha çok İstanbul ve çevresinden haftasonu yüksek oranda ziyaretçi almakta. İstanbul'a yakın oluşu da Şile'yi oldukça cazip hale getiriyor.

Şile'de büyük, küçük çok fazla mağara bulunmakta eğer zamanınız varsa mutlaka gezmenizi öneririm.

Fenerin bahçesine şöyle bir göz gezdirdiğinizde eski ve yeni bazı denizcilik aletlerini görebilirsiniz.

Deniz fenerinin bu üryan halini bir gece görebilirsiniz bir de yaz gelmeden bu mevsimlerde çünkü yaz aylarının sıcak günlerinde merceklerinin güneş ışınlarından etkilenmemesi için bir örtü ile örtülmekte.

Hemen fenerin yakınında ki kavala parkında biraz soluklandığınızda karşınıza hem feneri hem Şile'nin uçsuz bucaksız denizinin güzelliğini alıyorsunuz.

Şile feneri uçurumun tam kenarında yıllardır denize ve denizcilere yarenlik ediyor.

Şile doğası, denizi, feneri, kalesi, iskelesi, ağlayan kayası, mağaraları, dünyaya ünü yayılan Şile bezi, tadına doyulmayan kabak böreği, balığı ve daha sayamadığım bir çok güzelliği ile misafirlerini güleç bir yüzle karşılıyor.

Ağlayan kayaların bir de efsanesi bulunmakta; zamanın Şile beyinin güzel kızı bir gence yüreğini kaptırır. Ama ne var ki o beyin kızıdır ve bey bu duruma karşıdır. Kız ve oğlan gizli gizli devamlı buluşurlar ama bu işin bir sonu olmadığını, kızın babasını ikna edemeyeceklerini anladıklarında bugünkü ağlayan kayalara gelerek birlikte kayalardan denize atlarlar. Kayalar bu duruma dayanamayarak ağlamaya başlar. Dediğim gibi bir efsane ama görülmeye değer müthiş bir güzellik.

Şile'den ayrılıp yola devam ettiğinizde yılan gibi kıvrılan virajlı yolların ardından Ağva'ya ulaşıyorsunuz. Hem sahilden, hem de orman içinden Ağva'ya ulaşabilirsiniz ama tavsiyem sahil yoludur.

İstanbul'dan kaçanların tüm sorunlardan arınıp deniz ve nehirle dans ettikeri yerin adıdır Ağva.

Ağva, sular diyarının gözbebeği ve adının hakkını fazlasıyla veriyor.

Ağva'da Yeşilçay ve Göksu nehirleri sizi karşılar ve Göksu nehrini gördüğünüzde hiç de size yabancı gelmiyor çünkü bir zamanların "Bir İstanbul Masalı"nın bazı sahneleri burada çekilmişti.

Göksu nehrinde sık sık tekneyle, kanoyla ve sallarla geziye çıkan insan manzaralarıyla karşılaşıyorsunuz. Ve tabi teknelerde balık keyfi yapanlarla...

Bu arada balık demişken iki nehir ve deniz birarada olunca balık tutanların sayısıda artıyor çünkü en acemilerin bile oltası boş kalmıyor.

Ağva'da bakir kalan köyler, sahiller, koylar ve daha birçok doğa harikası keşfedilmeyi bekliyor.

Güneş bakir dağların koynuna süzülürken artık dönüş vakti gelmişti.

İçimde doyumsuzluğun burukluğuyla Ağva'ya şöyle bir baktım ve önümde kıvrılan yola merhaba diyerek beni sarhoş eden güzel bir günü daha ardımda bıraktım.

Yollar, dağlar, denizler bekleyin yine geleceğim saklı kalanlarınızla hemhal olmaya...

Kehanet

2010-03-27T10:20:00.001+02:00

Kehanetlere inanır mısınız? Televizyonlarda, radyolarda, çevremizde duyuyoruz; dünyanın herhangi bir yerinde ortaya birçok kehanetler atılıyor. Kehanetler kimilerine göre doğru kabul ediliyor, kimilerine göre saçma…

Çok eski yıllardan beri kâhinlerin var olduğu biliniyor; hatta eski çağlarda ülke yöneticilerinin özel kâhinleri, falcıları bulunurmuş. Ülke ile ilgili bilinmesi ve yapılması gerekenler önceden kâhine danışılırmış.

Bana göre; insan hisleri ve içgüdüleriyle bazı şeyleri sezebilir, düşünebilir ama geleceği önceden bilmek sadece Allah’a mahsustur. Neyse bu konu oldukça karmaşık bir konu olduğundan dolayı kısa kesip ben esas konuma yani anlatacağım filme geçeyim.

Her ne kadar kehanetlere, fallara inanmıyor olsam da; bugün anlatacağım filmin ismi: “Kehanet”

Kehaneti 2009 yılının yaz aylarından birinde izlemiştim. Yönetmenliğini Alex Proyas’ın yaptığı filmin adından da anlaşılacağı gibi içereğini büyük oranda gizem oluşturuyor. Son bölüme kadar devamlı merak uyandıran, sürükleyici olan film son bölümde bana göre biraz başarısız kalmış. Aslında, film kurgusuyla, oyuncuların başarısıyla mükemmel denilebilecek seviyede fakat sonu daha iyi olabilirdi diye düşünüyorum.

Başrolünde Nicolas Cage’in oynadığı filmin konusuna değinecek olursak: Bir ilköğretim okulunda öğretmenleri öğrencilerinden geleceğin neye benzeyeceğini resim ile anlatmalarını ister. Yaptıkları bu resimlerin bir zaman kapsülünde saklanarak 50 yıl sonra başka öğrenciler tarafından açılacağını da bildirir. Bunun üzerine her öğrenci kâğıtlarına gelecekle ilgili fikirlerini yansıtırlar ama içlerinden bir tanesi kâğıdını bir sürü rakamlarla doldurur. Öğretmen kâğıdını aldığında kız henüz rakamları tamamlayamamıştır. Tüm resimler toplanarak zaman kapsülüne yerleştirilir ve 50 yıl sonra açılmak üzere kapatılır. Ama küçük kız tamamlayamadığı sayıları okulun bodrumundaki kapıya tırnaklarıyla kazır. Öğretmeni neden böyle yaptığını sorduğundaysa birilerinin kulağına bu sayıları fısıldadığını söyler.

Aradan 50 yıl geçer ve başka öğrenciler tarafından zaman kapsülü açılır. İçinden çıkan resimler her bir öğrenciye dağıtılır. Küçük kızın yazdığı rakamlarla dolu olan kâğıt ise Nicolas Cage’in oğluna verilir. Oğlunun elindeki kâğıdı inceleyen baba bu rakamların büyük felaketlerin tarihlerinin ve ölü sayılarının olduğunu fark eder. Küçük kızın yazdığı rakamları incelerken bir şey daha fark eder henüz yaşanmamış felaketlerde vardır ve durdurulması gerekmektedir.

Gerilimden, gizemli olaylardan hoşlananların büyük bir keyif alarak izleyeceklerini düşünüyorum. İzlemeyenlere tarafımdan tavsiye edilir.

Sevgi ve muhabbetlerimle…

Hamiyet Akan

Vuslata Kadar

2010-03-24T20:20:00.001+02:00

Ah yar!

Ben sana gönüllü kandım.

Dalarken her gün yüreğinin kuytularına,

Vurgun yemeyi göze aldım.

Aldım da;

Derinlerinden nice inciler çıkardım.

Ah yar!

Aynada baktığım yüz senden ibaret.

Tenim sen kokuyor, ellerim sen…

Aşk için diyorlar ki; en çileli dert!

Varsın adı, dert olsun.

Çilem sensen, çekmeyen namert!

Ah yar!

Savrulsam da kuru yapraklar misali,

Hep içimde bir ‘Sen’im olmalı...

Olmalı ki; ayakta tutsun beni.

Umutla karşılayayım her sabahı.

Ve her sabah,

Yedi düvele haykırayım içimdeki seni…

Ah yar!

Yüreğim sevdanı libas bildi bileli,

Her yeni günde seni giyiniyor ancak.

Yokluğun düşerse aklına, üşüyor.

Soğukluğu zemheriyi aratmıyor.

Anlamalısın yar!

Sen yoksan yüreğim çırılçıplak.

Ah yar!

Sevda suçlusu diyorlar adıma!

Bir mahkeme kurmuşlar benim için,

Hayatın tam ortasına…

Her gün çıkarılıyorum sanık sandalyesine,

Ayaklarımda prangalar, ellerimde zincir.

Tam af çıkacak dediğim anda,

Yeniden götürülüyorum kader zindanına…

Ah yar!

Bakma güçlü görünüp şahlandığıma,

İçten içe çürüyorum karanlık zindanlarda...

Ne vakit umut kadehini avuçlasam,

Umarsız bir bekleyiş saçılıyor her yanıma…

Sonra kadeh düşüyor, umutlar akıp gidiyor.

Ama ben,

Benden öte olan ‘Sen’imle direniyorum hayata.

Ve direneceğim,

Bu gemi demir atana kadar vuslata…

Hamiyet Akan

Resim: Thomas Benjamin Kennington

Huzur Adası

2010-03-22T05:30:00.004+02:00

İstanbul'da yaşıyorsanız ve şehrin keşmekeşinden sıyrılıp huzurlu vakit geçirmek istiyorsanız ilk adresiniz Büyükada olmalı derim. Büyükada'ya girdiğinizde sizi cıvıl cıvıl bir meydan karşılar ve sonrasında doğası, havası sizi sarmalar bir anda...

Meraklı gözleriniz etrafı şöyle bir süzmeye başladığında ilk gözünüze çarpan dantel gibi evler olur. Çoğunun içinde kimse yaşamıyor veya bir süredir terkedilmiş böyle olması onları daha da büyüleyici kılmakta ve güzelliklerine gizem katmakta...

Bu huzur veren ada da dolaşırken sık sık sevgililerle karşılaşırsınız. Bazen bir sokak başında, bazen bir ağaç altında veya bir faytonun rengarenk koltuklarında... Kimi elele, kimi kolkola, sarmaş dolaş dudak dudağa... Eğer yanınızda sevgiliz varsa daha bir sıkı sarılırsınız ona ama yalnızsanız gözleriniz nemlenir elinizde olmadan...

Büyükada içerisinde motorlu araç kullanımı yasak olduğu için fayton ve bisiklet ile ulaşım sağlanmakta. Fayton fiyatları gideceğiniz yere göre değişiyor. Büyük tur, küçük tur diye adlandırmışlar. Büyük tur 50, küçük tur 35 lira civarında ama dediğim gibi gideceğiniz yere göre fiyatta farklılık gösteriyor. Bisikleti ise günlüğü 7,5 liradan kiralayabiliyorsunuz.

Büyükada'ya Bostancı'dan, Kadıköy'den ve Kabataş'dan vapurlarla gidiliyor. Giderken yanınıza simit, ekmek gibi bir şeyler alırsanız vapurda yolculuğunuza eşlik eden martılara sunabilir ve bu nazik davranışınızdan dolayı sizin için yaptıkları o muhteşem dansı izleyebilirsiniz. İnanın çok zevkli...

Adanın çiçekleri, havası çok güzel ama arada bir atların saldıkları gaz sayesinde ortalık feci şekilde kokuyor. Neredeyse tüm sokakları at kokuyor desem yeridir :)

Ama öyle güzeller ki seyretmeye doyamıyorsunuz.

Neyse ki bir süre sonra adanın güzelliğine öyle dalıyorsunuz ki atların o nahoş kokusunu unutuyorsunuz:)

Adayı gezerken oldukça farklı insan manzaralarıyla karşılaştım ama bu iki turist giyim tarzlarındaki renklilik ile en ilgi çekicileriydi.

Dediğim gibi her sokak, her yokuş başka bir güzellikte... Bir tarafına ormanı almış bir tarafına denizi ve sıcacık karşılıyor gelen tüm ziyaretçilerini...

Büyükada'nın gezilecek neleri var diye soracak olursanız; evler, camiler, manastırlar, kiliseler, plajlar diye sayabilirim.

Dolaşırken yorulduğunuzu farketmiyorsunuz taki böyle bir bahçeye kurulup çayınızı yudumlamak isteyene kadar. Ben de şuraya kurulup çay içtiğimi hayal edip yola devam ettim :)

Sokaklarında çok az çocuk gördüm, hatta bu iki çocuktan başka görmedim desem daha doğru olur.

Yürüdüğünüz yol boyunca her iki yanınızdan size ağaçlar eşlik ediyor, işte beni ağaçların bu hali mest ediyor.

Dönmeden cafelerinden birinde çayınızı yudumlamayı unutmayın ama bir şeylerde atıştırayım diyorsanız aman dikkat edin kediler, köpekler ve martılar tabağınızdakini sizden önce kapmasın :) Hiç anlamıyorsunuz aniden kucağınızda bir kedi beliriveriyor ya da masanızda bir martı :) Fakat siz yerken onlarında masum masum bakmasına izin vermeyin, yemeğinizden bir miktarınıda onlarla paylaşın derim.

Bir günü daha doğayla içiçe geçirmenin huzuruyla ayrıldım Büyükada'dan ve dönerken tatlı bir yorgunluğun izleriyle gömüldüm vapurun koltuklarına...

Geçen hafta cumartesi Büyükada'ya misafir oldum, bu hafta ise Şile'ye... Onu da başka bir zaman anlatmak üzere hoşça ve mutlu kalın...

Senden istemeyerek ayrıldım Büyükada
Unutma sevinçlerim saklıdır koynunda
Ne yap et iyi bak onlara
Taki ben yeni sevinçlerle gelene dek sana...

Günden Güne Seninle

2010-03-19T07:20:00.001+02:00

Umutlarım nakış nakış

İşler dururum günden güne

Usumda har olmuş bakışın

Yanar dururum günden güne…

Sığınmışım elimdeki kaleme

İlhamım sığmaz olmuş yüreğime

Derviş olup sevdan ile

Döner dururum günden güne…

Odamda çınlayan sesin

Karşımda gül yüzlü aksin

Her gece gelmese hayalin

Yiter dururum günden güne…

İçimdeki serkeş sevgim

Unutturdu kimim neyim

Sanki cevapsız bilmeceyim

Çözer dururum günden güne…

Yüreğim coşkun seller gibi

Çılgına dönen yeller gibi

Sanki seninle doğmuş gibi

Yaşar dururum günden güne…

Hamiyet Akan

Resim: Edward Charles Halle

Kabulleniş

2010-03-16T10:20:00.008+02:00

Huzursuzluğu kürek kürek

Çekeceksen sevme beni istemem

Sevda yerine kâbusları

Göreceksen sevme istemem...

Solacaksa baktığın aynada yüzün

Gelip yerleşecekse yüreğine hüzün

Eriyip gideceksen karşımda gün gün

Sevme beni istemem...

Acılar binecekse omuzlarına

Ezilip yok olacaksan altında

Gölgeler eşlik edecekse varlığına

Sevme beni istemem...

Sevgimle coşmayacaksan

Nehirler gibi akmayacaksan

Dalıp dalıp hep kalacaksan

Sevme beni istemem...

Ne Mecnun ol ne de Ferhat

İsterim ki mutlu ol yalnız rahat

Ama yükleniyorsa dertler kat kat

Sevme beni istemem...

Hamiyet Akan

Resim: Zindy

Papirüs Kâğıdın Atası

2010-03-13T06:14:00.007+02:00

Kalemin vefakâr sevgilisidir kâğıt

Ne vakit başı sıkışsa kalemin

Açar kucağını biricik sevgilisine

Gel der, gel efkârını bende dağıt

Kalem kâğıdın davetine icabet eder

Biri rengi bitene dek içini döker

Diğeri beyazlığı yitene dek onu dinler

Ve onları izleyenlere aldırış etmeden

Hiç durmadan delice sevişirler

Yıllardır sürüyor kâğıtla kalemin aşkı ve elbet sonsuza kadar da sürecektir. Bizlerde onların böylesine güzel aşkına şahitlik etmeye devam edeceğiz.

Bugün kâğıtla kalemin aşkını düşünürken aklıma kâğıdın atası geldi, az çok hakkında bilgim vardı ama yine de ufak bir araştırma yapıp bilgilerimi tazeledim.

Kâğıdın atasının adı papirüs, doğum yeri Mısır diye biliniyor. Doğum tarihi yaklaşık olarak M.Ö. 4000 yıllarına dayandığı söylenmekte.

Papirüs bir tür su bitkisi daha çok bataklık ve nehir kenarlarında yetişiyor. Mısırlılar tepesindeki püskülleri güneşin ışınlarına, gövdesini de üçgen oluşuyla piramitlere benzetmişler bu nedenle de bitki onlar için kutsal sayılmış.

5 bin yıldan beri kullanılmakta olan ve parşömenden daha uzun süre muhafaza edilebildiği, üzerindeki yazılar ıslansa bile silinmediği için edebî yazılarda, resimlerde, resmî yazışmalarda ve daha birçok alanda kullanılmış. Özellikle hiyeroglif alanda birçok eserin meydana çıkmasına neden olmuş.

Unutmadan şunuda belirteyim; gerçek papirüs kâğıdını sahtesinden ayırt edebilmek için, ışığa tutup katmanlarını görmenin yeterli olduğu söyleniyor. Zira günümüzde her şeyin bir de taklidi var.

Papirüs, ilginç bir sürü işlemin ardından işlenebilecek hale geliyor. İşte yapılışı: Öncelikle bitki, yapılacak olan kâğıdın boyutuna göre boydan kesiliyor. Daha sonra kabukları soyularak 5-6 gün suda bekletiliyor. Sudan çıkarılan papirüsler uzun şeritler halinde kesilip bir merdane ile ezilerek düz hale getiriliyor. Ardından bir bez üzerine yan yana ve uç uca gelecek şekilde birleştiriliyor. Bu aşamalardan sonra baskı makinesinde sıkıştırılarak suyunu bırakması için birkaç gün bekletilip kullanıma hazır hale getiriliyor. Preste bekletilme anında bıraktığı su papirüs şeritlerinin birbirine yapışmasını sağlıyormuş, bu da fazlasıyla ilgimi çekti.

Bugünkü bildiğimiz kâğıttan çok farklı olsa da, o kâğıdın atası ve ne diyeyim ki; iyi ki varsın kâğıt, bizler sensiz ne yapardık?

Herkese mutlu hafta sonları diliyorum.
Sevgi ve muhabbetle…

Hamiyet Akan

...

2010-03-11T15:15:00.001+02:00

Bir Buse Tadında

Şiirlerim Kadar Anlayabilseydin Beni

Resim: Zindy

İnsan doğduğu vakit

Heybesine birçok duygu yüklenir

Hangisinde savrulacağı ise

Hayat fırınında pişerken belli olur

Hamiyet Akan

Dağlar

2010-03-09T03:00:00.003+02:00

Güneşin doğuşu ve batışı birçok insan gibi beni de her zaman çok etkiler ama güneşin batışına oranla doğuşu bambaşkadır çünkü henüz tüm gözler güneşe değmemiştir.

Öyle bir asaletle doğar ki; en güzel renkleri alır bünyesine umutla serper tüm insanların üzerine...

Pazar sabahı güneş hafiften yüzünü gösterdikten sonra hava birden soğudu ama yine de ben erken saatlerde düştüm yollara...

Yürümeyi seviyorum, doğayı seviyorum ve her ne kadar her doğa yürüyüşümün ardından hastalansamda bana dağların iyi geldiği kesin...

Bitki, börtü, böcek derken zaman akıp geçiyor ve kafamın içindeki sorunlarda bir müddetliğine rafa kaldırılıyor.

Bu hafta size bir de sincap fotoğrafı çekecektim ama utangaç arkadaşım gidip ağaçların arasına saklandı, uzun süre beklemiş olsam da saklandığı yerden çıkmadı :)

Orman müdürlüğünün izni ile ormanın bazı yerlerinde ağaç kesimi yapılmış ve yol kenarlarına dizilmiş ama yerlerine yeni fidanlar dikilmiş aksi takdirde her kesilen ağaç beni aşırı derecede üzüyor.

Yürüyüşümü köy evlerinin arasından geçerek tamamladım. Bu ev oldukça fazla hasar görmüş olsa da hâlâ ayakta ama belki de son demlerini yaşıyor zamanın kollarında...

Bu hafta sonunu Kandıra'nın dağlarında geçirip bol bol ciğerlerime oksijen depoladıktan sonra yine döndüm İstanbul'un isli, tozlu bağrına...

Sizlerle daha çok fotoğraf paylaşmak isterdim fakat üzerinize afiyet bir miktar soğuk almışım. Şimdilik bana müsade...

Hepinize mutlu bir hafta diliyorum.
Sevgi ve muhabbetlerimle...

Hamiyet Akan

Kadınlar Günü...

2010-03-08T11:43:00.006+02:00

Resim: Charles Courtney Curran

Tüm Kadınlarımızın

8 Mart Dünya Kadınlar Gününü

Kutluyorum.

Özel Dokunuşlar

2010-03-05T11:31:00.005+02:00

Tüm emeklerinize ve sevginize rağmen eşiniz sizi en zor anınızda hem de ölümle burun buruna geldiğiniz noktada tek başınıza bıraksaydı, ne yapardınız?

Bu soru da nerden çıktı diyorsanız cevabı olarak size, Danielle Steel’in Özel Dokunuşlar isimli kitabını gösteririm. Tahminen 3 yıl önce okumuştum. Okurken düşündürücü olan bu müthiş kitap, bitiş şekliyle açıkçası beni şaşkına uğratmıştı. Şaşkınlığımın nedeni romandaki kadın kahramanın yani Alex’in tutumuydu.

Kitabın konusuna değinecek olursak; özel hayatında mutlu, iş hayatında başarının doruklarına tırmanan bir kadının kansere yakalanmasıyla hayatının değişmesini, tüm umutlarının ve inançlarının yıkılmasını, yalnızlığını, ilgiye ve sevgiye olan açlığını daha sonra hayatına giren başka bir insanın desteğiyle hayata sımsıkı bağlanışını, yaşamak için verdiği savaşı anlatıyor. Aynı zamanda yazar bu kitabıyla *mamografinin önemini de vurgulamış oluyor.

Kitabı okuyan herkesin kendisini şöyle bir sorguladığından veya sorgulayacağından, “Acaba, ben ne yapardım?” düşüncesiyle baş başa kalacağından eminim.

İnsan hayatı öylesine bir bilmece ki yarının ne getireceğini yalnız yaratıcı biliyor. Benim başıma gelmez dediğiniz bir şey aniden hem de hiç beklemediğiz bir zaman zarfında sizi bulabiliyor. Sonrası ise yine koca bir muamma…

Danielle Steel romanlarının en sevdiğim yanı kişiyi zorlamadan, akıcı üslubuyla konuya dâhil ediyor ve elinizden bırakamıyorsunuz.

* Konusu gelmişken hatırlatmak istiyorum; İstatistikler her 12 kadından birinin meme kanserine yakalandığını ve hastalığa yakalanan her 25 kadından birinin hayatını kaybettiğini göstermektedir. Hiçbir belirti vermeyen ya da çok az belirti gösteren bir hastalık olan meme kanserini belirlemede en etkili yöntem mamografidir.

Herkese sağlıklı, mutlu günler diliyorum.

Hamiyet Akan

Ömür Haritası

2010-03-03T04:34:00.002+02:00

Resim:Christine Comyn

Ey caaan, yorgunum ne olur aç kollarını. Değiştir tükenmekte olan ömrümün haritasını; mesela yeni yollar çiz, sadece sana olsun çıkışları. Dağları tepeleri sen gibi koksun, içimi doldursun huzurun rayihası. Uzak olsun kentleri mızrak misali saplanan acılardan. Gündüzü ışık tutsun geceye, gece utansın zindan karanlığından. Coğrafyasına tutam tutam umut ek, ek ki yeni filizlerle gelsin yarının mutlulukları...

Bilirim sabır ekmeğini vermişiz yürek fırınına elbet sabreylemek düşer heybei canımıza ama ne vakit uzatsak elimizi, yakıyor üzerinde buram buram dumanıyla. Sanırım artık avuntu bulamıyoruz koparmaya çalıştığımız sabır lokmalarında...

Ey caaan, üzerime gecenin zifirisi düştü, çek al göremiyorum gündüzü. Elim de bir fener, tutuyorum etrafıma fakat bir türlü yetmiyor şu gecelerin zindan karasına. Bedenim de bir ürperti, yüreğimde bir sızı, gün geçtikçe eskiyor ömrümün haritası lakin yine de direniyor bedenimin yarısı çünkü sen varsın ve yüreğim seni taşıdıkça bitmeyecek bedenimin hayatla olan dansı...

Hamiyet Akan

Vuslat Sofrası

2010-03-01T01:30:00.001+02:00

Kadın tutuklattı

Sarmaşık misali olan hüzünleri

Adam ısmarladı masaya

En nadide sevinçleri

Birlikte varıyorlardı huzurun tadına

Birbirlerine daha da acıkıyorlardı

Aldıkları her lokmada

Bakışları kilitlenmişti

Sevda denen katığa

İkisi de şanslıydı

Kurulmuşlardı

Bereketli bir sofraya

Onlara sunulan

Sunulmamıştı

Ne Leyla’ya ne Mecnun’a

Zira olsalardı şimdi

Gıpta ederlerdi böylesine bir aşka

Kısacık zamanlara

Dev anılar sığdırıyorlardı

Her buluştuklarında

Martılar sanki tavaf ediyordu semayı

İçlerindeki sevdanın saflığı

Vapurun ardında bıraktığı köpüklerden

Daha beyazdı

Bir çocuğun doğallığıyla

Her vardıkları yere huzuru taşıyorlardı

Ama kimseyi görmüyor

Kimseyi duymuyorlardı

Bildikleri ne varsa sadece aşklarıydı

Bir adam ve bir kadın

Kısa bir zamana

Yine sığdırdı koca bir hayatı

Ve sanki

Yarın buluşacaklarmış gibi ayrıldı

Eller sallandı

Gizlice düştü gözyaşları

Ama umut yüreklerinin tahtıydı

Bir daha ki vuslat saatine kadar

Tek bir kelime düştü dudaklarından

Ya sabır

Hamiyet Akan

Resim: Rene Magritte

Bir Buğday Tanesiyim

2010-02-23T21:00:00.003+02:00

Ben bir buğday tanesiyim

Düşüverdim bir gün

Bir yar gibi olan toprağa

Toprağın bağrı yüreğimi yardı

Boy verdim uzattım başımı fezaya

Feza ne kadar da uzakta

Sonsuzluğu başımı döndürür

Rengi gözlerimde büyür

Önümde uzanan dağlar

Sıra sıra olmuş yüreğimi dağlar

Hava soğur

Kar taneleri düşer

Düşen her kar tanesinde

Kalbim durur

Bedenim donar

Sonra hafiften bir rüzgâr eser

Yüreğim yeniden çarpar

Ben bir buğday tanesiyim

Elim ermez

Yanı başımda biten yabani otlara

Dur diyemem

Bedenimi kemiren kurtlara

Güç yetiremem

Tepemdeki alıcı kuşlara

Bir garip haldir aldırmayın siz bana

Ama bir gün

Ansızın gelir güneşim

Bedenim ısınır

Eğrilen başım doğrulur

İçimde tükenenler can bulur

Bir garip buğday tanesiyim

Güneşimi yüreğime ilikledim

Başım dik

Kendimden emin

Hayat yolunda

Pes etmeden ilerlerim

Hamiyet Akan

Resim: Julien Dupre

Masum Aşk

2010-02-22T08:30:00.001+02:00

Arash Labaf ismini ilk defa 2009 Eurovision şarkı yarışmasında duymuştum. Azerbaycan’ı Aysel Teymurzade ile “Always” isimli bir parçayla temsil etmişlerdi.

Ve yanlış hatırlamıyorsam yarışmada Azerbaycan bu şarkı ile 3. olmuştu.

Arash Labaf 23 Nisan 1977'de İran’da dünyaya gelmiş fakat daha sonra İsveç vatandaşlığına geçiş yapmış.

Boro Boro, Always gibi birçok güzel şarkıyı seslendiren şarkıcının ben size “Pure Love” Türkçe adıyla “Saf Aşk” isimli şarkısını anlatmak istiyorum.

Şarkı Helena Josefsson ile düet yapılarak icra edilmiş. Sözleri anladığım kadarıyla Farsça ve İngilizce. Helena Josefsson’un ve Arash’ın ses bütünlüğü ve uyumu bana göre tartışılamayacak kadar güzel.

Buyrun klibi...

Helena&Arash-Pure Love

Sonsuz Sevda

2010-02-20T12:04:00.004+02:00

Resim: Martijn Limburg

Bütün sokaklar seni çağırıyor

Özlüyor adımlarını

Hasret kokan kaldırım taşları

Martıların çığlıklarındaysa adın saklı

Ne vakit adını ansam

Kıyıya bir başka vuruyor denizin dalgaları

Bugün usulca yürüyorum tüm sokakları

Her köşe başında sen

Seninle var olmuş bir ben

Dikiliyor karşıma çalarak tüm zamanları

Bir vapur güvertesi, bir orman hışırtısı

Yağmurun bitip tükenmeyen hırsı

Her birinde bir anı

Ve her anıda doyumsuz mutluluğun tadı

Sokaklardayım yürüyorum

Ey sevgili

Bugünde düşler sofrasındayım

Gönlüm sana aç

Dudaklarım sana susuz

Nasıl bir sevdaysa bu

Sonsuzluğun içinde sonsuz

Hamiyet Akan

Hadi Gel

2010-02-14T00:30:00.002+02:00

Hadi gel, yasemen koksun benliğim yine

Geçen her saniye saygı ile eğilsin önümde

Gelişlerinle kalabalığa karışayım caddelerde

Kapıları öylesine aç ki ardına kadar

Mahzendeki günlerim son bulsun seninle

Gel ki tüm bildiklerimi unutayım

Devamlı saçmalayıp durayım

Sen halime bakıp gülümse

Gülümsedikçe sen

Gülsün dünya tebessümünle

Bazen dalayım gözlerinin limanına

Özgürlükleri avuçlayan bir forsanın kaçışıyla

Hadi gel

Dar zamanların koynuna koca dünyayı sığdıralım

Seviştirelim akrebi yelkovanla

Ki fırsatı kalmasın vaktimizi çalmaya

Sonra kaldırıp gök kubbenin duvağını

Mavilikleri avuçlayalım ardı ardına

Alkış tutalım renk cümbüşlerinin raksına

Işık huzmelerinin nüfus edişini izleyelim varlığımıza

Hadi gel

İster takıl bir martının yosun kokan kanadına

İster atıl delice koşan küheylanın sırtına

Ya da asıl rüzgâr efendinin kollarına

Hadi gel

Gel de, ağyar aşk görsün şu âlemi cihanda…

Hamiyet Akan

Resim: Kim Parker

Gece Işıklar ve Satırlar

2010-02-11T09:06:00.006+02:00

Işıkların aşkı

Günden güne
Kaybolurken aşklar,
İnadına aşka gelir ışıklar;
Karanlığın değdiği yerde
Hiç durmadan parıldar.

Hamiyet Akan

Zehirli hayat

Aldırma hayatın zehrine;
Zira alışıyor her insan,
Ölüm denen dönünmeze bile...

Hamiyet Akan

Çözülme

İçimdeki çözülme,
Bitmeyen bir dönence;
Her yansıdığında,
Benliğimi eritir gündüz gece...

Hamiyet Akan

Kavuşma

İçimi en güzel şey,
Vuslat denen mey.
Tınısıyla baş döndüren,
Sanki huzur dolu ney.

Hamiyet Akan

Düğüm

Gizli bahçemde bir düğüm;
Her dokunuşumda,
Olurum büklüm büklüm...

Hamiyet Akan

Yükseliş

Düştüm diye yerinme,
Her düşüşün ardı yükseliş.
Yükseklerdeyken de sevinme,
Yere çakılırsın birden bire...
En iyisimi sen,
Tevazulu dur yerli yerince...

Hamiyet Akan

Kaçış

Ufak bir kaçış düzenlersen,
Huzurun sessiz gemisine;
Sevgiyi nakşetmeyi unutma,
Hayatın güvertesine...

Hamiyet Akan

Kıpırtı

İçinde varsa bir kıpırtı,
Takip et benliğindeki adımları.
Zira her adım
Olacaktır sana hayat ışıltısı...

Hamiyet Akan

Fotoğraflar: Hamiyet Akan

Müzik: Andrea Bocelli - Helene Segara - Vivo Per Lei

Karelerime Yansıyanlar

2010-02-08T06:47:00.004+02:00

Bu hafta sonu yine fotoğraf çektim;

Biraz düşünceli, birazda irdeleyerek hayatı...

Hayat bir çam kozalağı kadar inatçıdır bazen

Bazen acıdır

Bazen tüy kadar hafif

Bazen renkleri baş döndürür

Bazen üşütür sunduğu yollar

Bazen de ayaklarınıza batırır taşları acımadan

Acılardan bıktığınızda

Bir kuş olmak istersiniz ulaşılmayan dallara konan

Ya da bir deniz kabuğu gibi

Çıkmak denizlerin koynundan

Hayatın zehrine aldırmadan

Bir gül tohumu olmak

Bir ışık gibi aydınlanmak

Koparıp atmak acının kolunu bacağını

Çiçeklere selam vermek ardı ardına

Kaçmak hırçın dalgalardan

Tek olmadığınızı anladığınızda

Kırıp atmak zincirleri sonsuz ummanlara

Unutmak zehirlenip sancılara boğulduğunuzu

Zemheride kanınızın donduğunu

Dikenlere dolanıp her yanınızın acıdığını

Unutmak

Ve yürümektir hayat her engeli aşarak

Kırılmasın Kanatlar

2010-02-06T10:04:00.013+02:00

Her köşe başında

Her trafik ışığında

Dönüp etrafına baktığında

Görürsün onları

Tanırsın üşüyen ellerinden

Buğulu gözlerinden

Yalvaran yakaran sözlerinden

Onlar sokak çocukları

Onlar

Bir martının kırık kanatları

Hamiyet Akan

Ya aileleri tarafından çalıştırılıyorlar, ya da sokaklarda kalıp kendi başlarına çalışmak zorunda kalıyorlar. Bir ekmek parası için mendil satan, ayakkabı boyayan vb. işlerde çalışırken çocukluğunu kaybeden, kanatları kırık, umutları yıkık çocuklarımızla ilgili geçen hafta sonu televizyon kanallarının birinde bir program seyrettim; kırık kanatlara bir etkinlikle sahip çıkılıyormuş.

Bir sokak tiyatrosu, oyuncularıysa sokak çocukları…

Düzce'de çocukları sokaklardan kurtarmaya yönelik bir çalışma yapılmış. Ailesi olan çocukların aileleriyle görüşülmüş, ailelerinden sokakta çalıştırılmamak sözü alınarak çocukların kendi gelirlerini okullarından geri kalmadan ve sevecekleri bir iş olan tiyatro ile kazanmaları amaçlanmış.

Çocuklar yaz boyunca bazı sokaklarda kurulan sahnelerde tiyatro eğitmenleri tarafından eğitilip, kışında haftanın belirli günlerinde okullarda tiyatro gösterisi sunarak kazanç elde ediyorlar. Ezilmeden, eğlenerek yaptıkları bu işten hem çocuklar hem de aileler memnun.

Ben televizyonun karşısında onların gözlerindeki ışıltıyı görebiliyordum umarım Türkiye’de sokakta çalışmak zorunda olan tüm çocuklar bu ve benzeri yöntemlerle sokaklardan kurtarılırlar.

Çocuklar bizim geleceğimiz onlara köşe başlarında, trafik ışıklarında mendil alarak sahip çıkamayız, yardımcı olmak istiyorsak öncelikle gidebilecekleri yolları çizmeli ve yol göstermeliyiz. Tıpkı Düzce’de olduğu gibi…

Herkese mutlu hafta sonları diliyorum.

Sevgi ve muhabbetle…

Başucumda Müzik

2010-02-04T17:46:00.006+02:00

Birini seversiniz ve ona bakmak, ona dokunmak size dünyayı unutturur. Gözlerinin içine baktığınızda bir çift göz değil kendinizi görürsünüz. Kokusu ciğerlerinize dolduğunda en güzel rayihalara karışır benlik vatanınız. Tüm zincirleri kırıp, tüm yasakları onun uğruna çiğneyebilirsiniz. Onun yanında geçen her saniye size bir değil binlerce defa ömür sunar, en güzel kadehten en güzel duyguları yudumlarsınız.

Ama bir gün o dokunabildiğiniz, kokusuyla başınızın döndüğü, öpüşleriyle içinizi titreten kişinin artık olmayacağını öğrenirsiniz ve hayat zifiri bir karanlığa gömülür. Yoklar ülkesinde nefes almak bir yük haline gelir ama tek bir düşünce, bir tek sevgilinin sevgisiyle dolu olmak, yaşanmışlıkların verdiği haz ile taşmak bir avuntu sunar gönül pencerenizden içeriye…

Neyse daha fazla uzatmadan bugün anlatacağım kitaba geçeyim.

“Başucumda Müzik”

Bir erkeğin kadın dünyasını böylesine güzel anlatabileceğini bilmezdim, taki yaz başında bir tavsiye üzerine bu kitabı alana dek.

Londra, Venedik, Ankara, İstanbul gibi illerde gerçekleşen olaylar zincirinde yaşanan bir aşk hikâyesi… Kitap 40’lı, 50’li yılların siyasi ve toplumsal gelişmelerine yer veriyor olsa da, daha çok bir kadının aşkı üzerine yoğunluk kazanmış durumda.

Kitabın kahramanlarının, yaşadıklarının gerçek olduğu söylenmektedir. Anlatılanların gerçek olduğu düşünüldüğünde kitap insanı daha da derinden etkiliyor.

Kitabın yazarı Kürşat Başar, anlatımı kadın diliyle yapmış ve okurken yazarının bir erkek olduğunu size unutturabiliyor.

Kitaptaki kadının duygularındaki gelgitler, yaşadığı büyük aşk, delice tutkuların şiddeti ve benlik savaşı en ince detaylarıyla çok güzel işlenmiş.

İşte kitaptan altını çizdiğim bazı bölümler;

“Gördüğüm ne varsa hayalimde senin yanına koyuyorum, senin üstüne giydiriyorum, senin eline alıp baktığını düşünüyorum, senin dokunmanı istiyorum… Bu küçük aynaya baktım ama kendimi değil, senin yüzünü gördüm içinde…”

“ Bu mutluluğu anlatmak mümkün mü? Daha önce hiç görmediğiniz bir güzelliğe yalnızca yaklaşmak, biraz daha, biraz daha ve ürkek, şaşkın, acemi, öylesine bir ucundan dokunuvermek…”

“ Gerçekte, bizim görmediğimiz, yalnızca anlamaya çalıştığımız belleğin o karmaşık düzenini, içimizde bir yerde gizemli bir biçimde saklanan bütün geçmişimizi hangi makine resimleyebilir ki?”

“ Belki de insanları bir türlü anlamayışımızın, günün birinde en beklenmedik biçimde bizi şaşırtmalarının nedeni, hep bir bütün olarak bize verdikleri görüntüyle yetinip farklı parçalardan oluşturduklarını unutmamızdır.”

Ve kitabın arka kapağındaki yazı: "Eğer, hayatınızın herhangi bir an'ına gidip orada sonsuza dek kalacaksınız deseler yalnızca iki şeyden birini seçmek isterdim. Biri, o çocukluğun bahçesindeki ağacın dalına asılı salıncakta sallanırken... Öteki, bütün hayatım boyunca en çok sevdiğim adamla öpüştüğüm ilk gün... Herkes aşık olmanın ortak dilini bulup yazmaya çalışıyordu. Ama aslında bu kadar basitti işte: Birini öptüğünde salıncakta sallanır gibi hissediyorsan aşıksın."

Daha nice sayfalarda altını çizdiğim satırlar olsa da bunlar kitabı elime aldığımda ilk gözüme çarpanlardı. Sonuç olarak edebi yönüyle sizi sürükleyecek olan ve sıkılmadan okuyacağınız duygu dolu bir kitap…

Mutlu akşamlar diliyorum.
Sevgi ve muhabbetlerimle…

Hamiyet Akan

Leyla Olabilmek

2010-02-03T15:15:00.002+02:00

Herkes bir Leyla

Bir Mecnun olmak ister

Leyla’ya giden yolda Mecnun

Mecnuna giden çöllerde

Leyla olabilmekse

Koca bir yürek ister

Sevmeye gönüllü olan

Kor ateşlerde yanmaya

Yangınlarından tekrar doğmaya

Ve dahi ölüm şerbetini

Bir yudumda içmeye ant içer

Sevmek

Bir anlık nefes nefese olmak değil

Bir ömür boyunca

Ciğerlere dolan nefes gibi

Can olmaktır

Hamiyet Akan

İnceden İnceye Sevda

2010-01-31T11:00:00.000+02:00

Aşk tığını almışsın eline,

Örüyorsun inceden inceye…

Gözlerimdeki yeşil renge,

Dalıyorsun inceden inceye…

Oturup âşıklar kahvesine,

Dokunursun sazın teline.

Nazlı türkü gibi beni diline,

Doluyorsun inceden inceye…

Aldırmadan içimdeki zehre,

Lokman olursun derdime.

Çare diye reçeteme,

Yazılıyorsun inceden inceye…

Bülbül gibi penceremde,

Şakırsın gündüz gece.

Sonrada can evimden içeriye,

Giriyorsun inceden inceye…

Aşıp çöllerden öteye,

Mecnun olmuşsun sevgime.

Beni de Leyla edip peşine,

Katıyorsun inceden inceye…

Yüreğimdeki kor çembere,

Adını yazmışsın bir kere.

Şimdi de tutup nar-ı aşk ile,

Yakıyorsun inceden inceye…

Hamiyet Akan

Ne Dersin Azizim

2010-01-30T03:00:00.001+02:00

Son günlerde benim gibi zamanı unutmak istiyorsanız ve unuttuğunuz zamanın saatlerini bir de gülerek geçirmeyi düşünüyorsanız hemen en yakın Devlet Tiyatrosundan “Ne Dersin Azizim” adlı oyuna bilet almanızı tavsiye ederim.

Bu akşam Beykoz Sahnesinde izlediğim bu oyunun sonunda saate baktığımda şaşkınlığa uğradım çünkü 20:00’de başlayan oyun saat 23:00’de bitmişti ve ben saatin farkına bile varmamıştım. O denli eğlenceli ve eğlenceli olduğu kadarda düşündürücü… Oyundan gelir gelmez gecenin bu saatinde hakkında bana yazı yazdıracak kadar güzel.

Aziz Nesin’in “Amerika’yı Yapan Mimar”, “Eski Öğrendiklerinizi Unutun”, “Fi tarihinde Bir Gazete Nasıl Kapatıldı”, “Gulgule Yok mu”, “Büyük İkramiye”, “Sultan Palamut ile Ozan”, “Keçi Kuyruğu ile Pusula Hikâyesi”, “Casus”, “Parle Vu Fransızca”, “Belediye Reisi Nasıl Olmalı” gibi öykülerinden oluşturulan, içinde taşlamaların bolca bulunduğu, müziğin, dansın doruklara tırmandığı dünümüzü, bugünümüzü ustalıkla anlatan harika bir oyun. Bunca öyküyü Yücel Erten birbirine usta geçişlerle bağlamış.

İkinci perdede “Dönülmez akşamın ufkundayız” ve “Bir ihtimal daha var” adlı şarkıları oyuncuların enstrümanlarıyla icra edişleri ayrı bir övgüye değerdi.

Atsız Karaduman, Ali İpin, Hakan Vanlı, Burak Şentürk, Ozan Uçar, Mahmut Gökgöz, Hülya Çelik, Aylin Uzunlar kısacası ustaların gövde gösterisi. Her biri hem ruhsal, hem de fiziksel açıdan oyunun hakkını veren tiyatrocular ve hak ettikleri ilgiyi gösterimde gördüklerine inanıyorum. Zira oyun boyunca ve oyun sonunda tek bir koltuğun boş olmadığı sahne alkışlarla adeta çınladı.

Sonuç olarak; tiyatro emektir, tiyatrolarımıza lütfen sahip çıkalım.
Oyunda emeği geçen herkese sonsuz teşekkürlerimle…

Hamiyet Akan

...

2010-01-29T11:10:00.001+02:00

Suç

Bir yalan buldumcuğu;
Hayat suçlu, kader suçlu!
Susturun bunları ey ahali,
İçinizde esas suçlu…

Hamiyet Akan

Sevda

Gönül gergefinde ince bir tül,
Dokursan özenle olur sana gül.
Şayet bilmezsen dokumayı,
Sanırsın ki bir garip çöl…

Hamiyet Akan

Paraşüt

Yüksekler güzeldi,
Yer çekimi olmasa…
Benlik dağılmazdı,
Paraşüte kanmasa…

Hamiyet Akan

Dürbün

İyi ayarlamazsan hayat dürbününü,
Göreceğin tek şey olur
Benliğinin günden güne çürüyüşü…

Hamiyet Akan

Mıknatıs

Her şey toplandı,
İyi kötü ortada…
Benden kalan ne varsa,
Mıknatısın ucunda…

Hamiyet Akan

Boyacı

Sen iyi bir boyacıydın;
Ama attığın astar iyi tutmadı,
Kabardı tüm boyaların…

Hamiyet Akan

Rüya

Ateş olur, dünyayı yakarsın.
Su olur, dağları aşarsın.
Bilmediğin bir şey var,
Sen hâlâ rüyadasın…

Hamiyet Akan

İrtihal

Bir ses diyor: “Durma gel!
Çevrilir mi, sana uzanan el?”
Yolcu hiç durur muydu,

Üşütmese şu esen yel…

Hamiyet Akan

Deli Deli Olma

2010-01-28T10:55:00.003+02:00

Birine kızarız, yaptığı hatadan dönmesini ve aklını başına almasını isteriz ve dökülür dilimizden: “Deli Deli Olma!” Ara sıra kullandığım bir cümleydi ama bu sefer bir filmin ismiyle karşımda duruyordu, dayanamadım aldım. Filmi izlemeye başladığım anda muhteşem bir konuyla karşılaştım.

“Deli Deli Olma” Tarık Akan ve Şerif Sezer’in başrolünü oynadığı, Murat Saraçoğlu’nun yönetmenliğini yaptığı bu film, defalarca izlenilse bıkılmayacak türden.

Murat Saraçoğlu’nun “120” adlı filmini izleyenler onun ne denli başarılı bir yönetmen olduğunu hemen hatırlayacaklardır. “120”de izleyicisini gözyaşlarına sürükleyen yönetmenin bu üçüncü filmi. Bu filminde hem güldürüyor, hem de duygu denizinde sizi sürüklüyor.

Tarık Akan’ın, Şerif Sezer’in ve tüm oyuncuların müthiş performansıyla gerçekleşen filmin konusuna değinecek olursak;

Kars’ın bir köyünde gelişen bu hikâye, Rusya’dan göç eden bir aileden geriye kalan Mişka’nın çektiği sıkıntıları, Mişka’nın Popuç’a olan aşkını, bitmeyen yalnızlığını, başına buyruk dediğim dedik olan Popuç’un inatçılığını, Alma adındaki umutlu, sıcacık küçük bir kızın müzik aşkını, Kars’ın zorluklarla boğuşan sevimli insanlarını, saz âşıklarının tatlı atışmalarını ve dahi birçok güzelliği bir arada size sunuyor.

Hem komik, hem naif, geçmişten bizlere uzanan içten bir film. Seyretmeyenlere mutlaka tavsiye edebileceğim türden bir film.

Herkese umut dolu, güzel bir gün diliyorum.
Sevgi ve muhabbetlerimle…

Hamiyet Akan

Deli Deli Olma film fragmanı

...

2010-01-27T15:14:00.002+02:00

Bir Kadın Aşık Olduğunda

Dalgalarla Gelmelisin Bana