Kardelen Gibi

Savaşçı kadınım ben

Aldırmam ne hayatın sillesine

Ne de takmaya çalıştığı çelmeye

İzin vermem gözyaşlarımın
Tünedikleri yerden düşmelerine

Ölüm kol gezerken etrafımda

Direnmeyi bilirim

Yokluk yapışmışken yakama

Avuçlarımdakiyle yetinmeyi bilirim

Maziye güvenip

Emanete veremem geleceğimi

 Gecenin yerini gündüzün
Devralmasını bekleyemem

Gündüzlerin içimde yuva yaptığını bilirim

Ben, kendini kendiyle
Ateşe veren biriyim

Rüzgâr gibi asice eser

Yaprak gibi bir başıma düşerim

Ne yaralarımı bilirsiniz

Ne de üşüyen ellerimi

Ben karlar altından 

Güneşe merhaba diyen

Kardelen gibiyim

Hamiyet Akan